Ποίηση

0

Α Ρ Μ Ο Ν Ι Α

Μιὰν ἁρμονίαν ἀκέριαν ὀνειρεύεται, μιὰ πέρα ὡς πέρα μουσική. Νὰ εἴταν ὡραῖος, ὡραῖος, καθὼς ἐσεῖς, ἀρχαῖοι θεοί! Νὰ εἴταν ὡραῖος, ὡραῖος, γιὰ νὰ ταιριάσῃ ἡ σκαλισμένη του ὀμορφιὰ μὲ τ' ἄϋλο φῶς ποὺ μέσα...

0

Ο ΚΙΤΣΟΣ

Ο ΚΙΤΣΟΣ 1750 - 1760 #ΑΓΡΑΦΑ Τοῦ Κίτσ΄ἡ μάνα κάθουνται στήν ἄκρη στό ποτάμι· Μέ τό ποτάμι μάλωνε καί τό πετροβολοῦσε· "Ποτάμι μου λιγόστεψε, ποτάμι στρέψε πίσω, Γιά νά περάσ΄ ἀντίπερα πέρα στά κλεφτοχώρια,...

0

Ε Λ Ε Γ Ε Ι Ο

"Κακοί μάρτυρες ἀνθρώποισιν ὀφθαλμοί καί ὧτα βαρβάρους ψυχάς ἐχόντων" Ἡράκλειτος Στή φωτιά τοῦ ματιοῦ σου θά χαμογέλασε κάποτε ὁ Θεός Θά ΄κλεισε τήν καρδιά της ἡ ἄνοιξη σά μιᾶς ἀρχαίας ἀκρογιαλιᾶς μαργαριτάρι. Τώρα καθώς...

0

Η ΦΛΟΓΕΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ - Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ (Κωστῆς Παλαμᾶς)

Σβυσμένες ὅλες οἱ φωτιὲς οἱ πλάστρες μέσ' στὴ Χώρα. Στὴν ἐκκλησιά, στόν κλίβανο, στὸ σπίτι, στ' ἀργαστήρι, παντοῦ, στὸ κάστρο, στὴν καρδιά, τ' ἀποκαΐδια, οἱ στάχτες. Πάει κι ὁ ψωμάς, πάει κι ὁ χαλκιάς,...

0

Ὅλα ἄτιτλα λοιπόν...

ὅπως τά περισσότερα τῆς ζωῆς μου τά κεφάλαια ἀνεξήγητα παρέμειναν... Καταζεῖται Ἄνθρωπος ἀνωνύμων ἐτῶν νεωτεριστικῶν συνειδήσεων καθ΄ ὅλα ἐρημικός καί ἐπικίνδυνος γιά τή δημόσια προσβολή τῆς Τάξεως ἀνθεκτικός σέ ἐμπρησμούς καί ἀπογεύματα ἐπιρρεπής στήν...

0

ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ (Κωστῆς Παλαμᾶς) - Καλό μῆνα!

Ὅσο περνᾶν τὰ χρόνια μου κι ὅσο περνῶ μὲ κεῖνα, τόσο γλυκὰ τριγύρω μου μοσκοβολᾶν τὰ κρίνα τῶν πρωτινῶν ἀπρίληδων.... Τὰ παιδιακίσια χρόνια μοῦ κελαϊδᾶν, ἀηδόνια σὲ νύχτες καὶ σ' ἐρμιές. Καλόστα τὰ χριστόψωμα,...

0

Εἰς Χίον - ᾨδὴ Ἕκτη (Ἀνδρέας Κάλβος)

στροφὴ α´. Ὡς ὅτε ἀπὸ τὸ στόμα κρέμεται τῶν θνητῶν αὐλὸς λελυπημένος καὶ ἡ φωνή του μὲ᾿ κόπον τρέμουσα ἐκβαίνει· 5 β´. Ὡς μέσα εἰς τὰ πολύδενδρα δάση τὸ βράδυ εἰσπνέει τὸ τεθλιμμένον φύσημα...

0

ΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ (Μίλτος Σαχτούρης)

Ὅμως ὑπάρχουν ἀκόμα λίγοι ἄνθρωποι ποὺ δὲν εἶναι κόλαση ἡ ζωή τους ὑπάρχει τὸ μικρὸ πουλὶ ὁ κιτρινολαίμης ἡ Fraülein Ramser καὶ πάντοτε τοῦ ἥλιου οἱ ἀπομείναντες οἱ ἐρωτευμένοι μὲ ἥλιο ἢ μὲ φεγγάρι...