ΜΑΪΟΣ (Κωστής Παλαμάς) - Καλό μῆνα!

Ὁ Ἀπρίλης, ξανθὸς, ἀρχοντιὰ φουμισμένη,
Ζαχαρένια θωριὰ, ὁ Ἀπρίλης πεθαίνει·
Καὶ ὁ Μάϊς ἀπάνου του γέρνει,
Χαροκόπος λεβέντης, μὰ δίχως μυαλὰ,
Καὶ τοῦ φρόνιμου Ἀπρίλη τὰ μάτια σφαλᾷ,
Καὶ τὰ πλούτη του πέρνει.

Ὁ Ἀπρίλης σωροὺς θησαυροὺς καὶ καλούδια,
Τί πουλιὰ, τί νερὰ, τί δροσιαὶς, τί λουλούδια,
᾿Σ τὰ παλάτια τὰ πράσιν' ἀφίνει!
Κ' ἀπ' τὴν ἴδια στιγμὴ, ἀπ' τὴν πρώτη νυχτιὰ
Σὲ μεγάλη ὁ Μάϊς γιορτὴ μ' ἀπληστία
Τ' ἀραδιάζει, τὰ χύνει.

Μὲ τ' ἀηδόνια καλεῖ τὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρι·
Ὅπου νιᾶτα, παιδὶ, λυγερὴ, παλληκάρι,
Ὅπου φτώχεια, ὅπου πλοῦτος γελάει,
Τοῦ γλυκοῦ μηνυτῆ καταφτάν ἡ λαλιὰ·
Ἡ ζωὴ μὲ ὁλάνοιχτη τρέχει ἀγκαλιὰ
᾿Σ τὸ τραπέζι τοῦ Μάϊ.

Τῆς αὐγούλας τὸ φῶς πολυέλαιο ἔχουν,
Τραγουδοῦν κι'ἀγαποῦν καὶ θερίζουν καὶ τρέχουν.
᾿Σ τ' ἀποφάγια 'σὰν 'πρόβαλ' ἡ μέρα,
Φεύγ' ἡ νιότη χορτάτη καὶ φεύγ' ἡ ζωὴ,
'Σ ταῖς ἀγάπαις ἡ χάρι, ἡ χαρὰ 'ς τὴ βοὴ,
Τὸ παιδὶ 'ς τὴ μητέρα.

«-Τὸ στεφάνι ποῦ βλέπεις, αὐτὸ τὸ στεφάνι,
Ἀπ' τὰ πλούτη τοῦ Μάϊ ἐγὼ τὤχω κάνει,
Μητεροῦλα, μὲ λουλούδια χίλια·
Ταπεινὰ κι' ἀκριβὰ, εἶνε μία χαρά·
Πῶς ταιριάζουνε, κύττα ζαμπάκια λαμπρὰ
Μὲ φτωχὰ χαμομήλια.

»Ὅλα τ' ἄνθη, μητέρα, δὲν εἶν'ἀδελφάκια;
Σὲ γαστροῦλες καὶ κήπους, ἀγροὺς καὶ ῥυάκια,
Μιὰ δροσιὰ, καὶ μικρὰ καὶ μεγάλα ;
Νὰ πονῶ τὰ φτωχὰ δὲ μοῦ εἶπες ἐσύ ;
Ὅλα τἄθελα· τ' ἄλλ' ἀπ' ἀγάπη χρυσῆ,
Ἀπὸ ἔλεος τ' ἄλλα!

»Ποιὸ παιδὶ σὰν ἐμὲ τέτοια ἔχει μανούλα ;
Τίνος ἄλλου ἀνθοὶ ἔχουν τέτοια δροσοῦλα ;
Τέτοια χάρι καὶ μύρο καὶ χρῶμα ;
᾿Σ τοῦ σπητιοῦ μας τὴν πόρτα θ' ἀνθῇ κρεμαστὸ
Ὡς τὴν ἄλλη χρονιὰ ποῦ θ' ἀλλάξω κι' αὐτὸ
Μὲ καλλὶτερ' ἀκόμα.»

«-Ὦ παιδί μου, ὁ Θεὸς ἕνα ἄλλο στεφάνι
᾿Σ τὴ μεγάλη μικρή σου καρδιὰ ἔχει βάνει
Ἀπὸ ἄλλου Μαγιοῦ ὡραιότητα
Μοσχομύριστο πάντα κι' ὁλόλευκ' ἀνθεῖ·
Μὰ σὰν γείρῃ ξερὸ δὲ' 'μπορεῖ ν' ἀλλαχθῇ·
Καὶ τὸ λὲν α θ ω ό τ η τ α».

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

ΕΣΤΙΑ Τεύχος Ἀριθ. 335 ΕΤΟΣ 'Ζ, 30 Μαΐου 1882



Ἀντιγραφή: Ἑλλήνων Φῶς
Πηγή: Ψηφιακή Συλλογή Πλειάς
Η χρήση του περιεχομένου καθορίζεται από την άδεια Creative Commons Attribution 3.0 License Creative Commons License

Σχετικά άρθρα...

2 Σχόλια

  1. Ο/Η Χρύσα λέει:

    Η μυρωδιά των εσπεριδοειδών,οι ανεμοδαρμένες νεραντζιές.
    Η "σοδειά"αυτή είναι δική μου,δική μας.
    Μα,Μάιος λαμπερός είναι ο Ποιητής
    που με λόγια σπασμένα παλιών ποιημάτων
    κατεβαίνει μ΄επουράνια σκάλα από τον ουρανό
    και μάς βοηθά να σκαρφαλώσουμε στα σύννεφα.
    Ένα παράθυρο στο σύμπαν.
    Ζητάμε σταθερά γιατί η μισή ψυχή μας έχει κάτι από τους πλανήτες.
    Ζητάμε ασταθή γιατί η άλλη μισή έχει πάρει από τούς κομήτες.

    Καλό μήνα!

  2. Ο/Η foteini4 λέει:

    Καλό μήνα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *