ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ

Ἀδέρφια μου, ἡ ζωὴ βαρύτατη
     που ζοῦμε.
Μόνη παρηγοριά, τὸ θάνατο
     νὰ καρτεροῦμε.

Κι ὁ θάνατος νὰ εἶναι τάχατες
     ἀραξοβόλι,
καὶ τέτοιο ποὺ τὸ φανταζόμαστε
     περβόλι;

Γιὰ φυλακὴ ποὺ ὅλους μας καρτερεῖ
     νὰ ζώσει,
καὶ μ' ἀλυσίδες πιὸ παντοτεινὲς
     νὰ μᾶς σκλαβώσει;

Ἐλᾶτε ἀδέρφια μου ὅλοι μαζὺ
     νὰ δοῦμε
σὰν τί μπορεῖ νὰ κάνει πιὸ λαφριὰ
     τὴ ζωὴ ποὺ ζοῦμε.

Ἐλᾶτε νὰ γενοῦμε μιὰ ψυχή,
     ὅλοι σὰν ἕνας,
κι ὅ,τι ἐντὸς κλαίει, νὰν τὸ πεῖ
     καθένας.

Νὰ διώξουμε τὸ μίσος τὸ φριχτὸ
     μέσ' ἀπ' τὸ στήθος,
καὶ τῆς καρδιᾶς νἀποτινάξουμε
     τὸ βῦθος.

Λόγια ποὺ στάζουν καλωσύνη, ἁπλὰ
     νὰ ποῦμε,
κι ἀδερφικὰ τῆς πίκρας τὸ ψωμὶ
     νὰ μοιραστοῦμε.

Νὰ μὴ ζητᾶμε ποῦθ' ἐρχόμαστε
     ποῦ πᾶμε
νὰ μάθουμε, ἡ Ἀγάπη ἐμπρός
     κι ἀκολουθᾶμε...

Ἡ δυστυχία στέκει ἀγνάντια μας
     κολώνα!
Ἀδέρφια, ἂς δώσουμε τὰ χέρια μας 
     γιὰ τὸν ἀγώνα.

Κι ἒτσι ἑνωμένη μας ἡ δύναμη
     μπορεῖ, ποιὸς ξέρει!
κάποι' ἀλλαγὴ στὴ μαύρη Μοῖρα μας
     νὰ φέρει...

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑΣ
ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ (1925)
ΜΕ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ