Ἰχνηλατῶντας Ποιητικὰ Μονοπάτια

0

ΠΑΤΡΙΔΑ (ΛΟΡΕΝΤΣΟΥ ΜΑΒΙΛΗ)

Μάννα μου Ἑλλάδα, τί δὲν εἶσαι τώρα Σὰν πρῶτα ὀρθή, ψηλή, στεφανωμένη Μὲ δάφνες, τί δὲν εἶσαι μὲ τὰ δῶρα Τῆς ἀθάνατης Νίκης στολισμένη; Ἄχ! πότε θἄρθη, πότε θἄρθη ἡ ὥρα Νὰ ματαστάψῃ ἡ...

lion 0

Κι αὐτὸς χαμογελάει...

Γνωρίζω κάποιον κύριο ποὺ ἠλίθιο τὸν νομίζουν, γιατὶ, παράξενα μιλεῖ κι ἕνα μονὸκλ φοράει, γιατὶ, συχνάζει μ᾿ ἄσεμνες καὶ θλιβερὲς γυναῖκες καὶ γιατὶ πάντα ὅτι τοῦ πεῖς αὐτὸς χαμογελάει. Ποὺ στέκει ὧρες ἀμίλητος καὶ...

0

Ἀέρινη Λεπτὴ Ἀνάλαφρη

Θυμᾶμαι. Θέλω καὶ θυμᾶμαι Ἡ ἀνάμνηση, μὲ τὴν ἀνατροφή, ἀέρινη λεπτὴ γίνεται ἡδονή· βασανισμένη, γοητεύει τὰ δάκρυά της μὲ χαμογέλια· εἶναι κι αἰσθάνεται τὸν ἑαυτὸ τῆς ἡδονὴ ἀέρινη λεπτή, ἀνάλαφρη... Γιῶργος Σαραντάρης Πηγή: www.nektarios.gr

2

Στὰ 200 Π.Χ.

"Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες, πλὴν Λακεδαιμονίων—" Μπροῦμε κάλλιστα νὰ φανταστοῦμε πῶς θ' ἀδιαφόρησαν παντάπασι στὴν Σπάρτη γιὰ τὴν ἐπιγραφὴν αὐτή. "Πλὴν Λακεδαιμονίων", μὰ φυσικά. Δὲν ἦσαν οἱ Σπαρτιάται γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν καὶ...

2

ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Κοντὰ στὴν ἄγρια θάλασσα τὴν πικροκυματοῦσα μιλούσατε. Κ' εἴσουν ἐσὺ μὲ τὴν ἰδέα τὴ Μοῦσα. ― Σὰν τί ἁρμονίες μοῦ ἔφερες μὲ τὶς χρυσὲς κιθάρες; ― Σοῦ φέρνω ὀργή, περίγελα, καὶ μίση καὶ κατάρες....

0

Πρόσθεσις (Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης)

Ἂν εὐτυχὴς ἢ δυστυχὴς εἶμαι δὲν ἐξετάζω, πλὴν ἕνα πρᾶγμα μὲ χαρὰν στὸ νοῦ μου πάντα βάζω: ποὺ στὴν μεγάλη πρόσθεση (τὴν πρόσθεσή των, ποὺ μισῶ), ποὺ ἒχει τόσους ἀριθμούς, δὲν εἶμ' ἐγὼ ἐκεῖ...

0

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Τὸ ποίημα αὐτὸ τοῦ F. Mistral δημοσιεύτηκε τὸ 1848 στὸ ἐπαναστατικὸ φύλλο «Le Coq». Ὅταν στὰ Ἱεροσόλυμα λαὸς ἄγριος μανιωμένος «θάνατος ― ἔκραζε ― στὸ λαοπλάνο!» κ' ἔβριζε τὴ θυσία Σου τὴν πανύψηλη, Χριστέ...