Να Μ’ αγαπάς
Τίτλος: Να Μ Αγαπάς
Πρωταγωνιστές: Γιάννης Βούρος, Άντονυ Μπερκ, Ρέα Τουτουνζή, Ρένος Χαραλαμπίδης κ.ά.
Έτος Παραγωγής: 2003
Σκηνοθέτης: Ανδρέας Θωμόπουλος
Σενάριο: Ανδρέας Θωμόπουλος, Νίκος Απειρανθίτης
Φωτογραφία: Βαγγέλης Κατριτζιδάκης
Μοντάζ: Γιώργος Διδυμιώτης
Ήχος: Γιάννης Χαραλαμπίδης
Σκηνικά: Λαμπρινή Καρδαρά
Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Μουσική: Μάριος Στρόφαλης, Ανδρέας Θωμόπουλος
Review: Λία Παππά (movieworld.gr)
Ένας σκηνοθέτης καλείται να κάνει μια ταινία για έναν παλιό του φίλο. Ο λόγος για τον Παύλο Σιδηρόπουλο…Ανατρέχει λοιπόν στις μνήμες τις εποχής αυτής με σκοπό να φτιάξει την ταινία που θέλει αυτός κι όχι εκείνη που θα ήθελαν οι άλλοι. Μέσα στο κεφάλι του σκηνοθέτη παρόν και παρελθόν ενώνονται χωρίς σαφή όρια ανάμεσά τους…
«You try so hard but you don’t understand
do you Mister Jones?»
Μπορείτε να μου εξηγήσετε τι συμβαίνει με αυτόν τον κύριο;
Ο Αντρέας Θωμόπουλος βασανίζεται να απαντήσει στα ερωτήματα που μπλέκουν στη σκέψη του. Αυτός την οδηγεί κι εκείνη τον κυριαρχεί. Πώς να μιλήσεις για ένα μύθο και ποιους χειρότερους εχθρούς από τον εαυτό σου θα βρεις απέναντί σου; Σα να παλεύει με τις σκέψεις του και σα να εκπληρώνει το προσωπικό του χρέος στο φίλο του Παύλο Σιδηρόπουλο. Γι’ αυτόν και όχι για την υστεροφημία του. Διαλέγοντας λοιπόν μια δημιουργία προσωπική που δεν έχει καμία σχέση με βιογραφία, συνειδητά και ειλικρινώς κλείνει το δικό του «γιατί» και «αν» και απαλλάσσεται από τον εφιάλτη που έρχεται στη θέση αυτού που αφήνεις μισό…
«Πότε θα μάθεις πως ο νους
εκτός από τους ουρανούς
μπορεί φαντάσματα και κόλαση να πλάθει;»
Η σχηματικότητα των χαρακτήρων των παραμυθιών δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Ακόμα κι όταν ο πειρασμός και η αθωότητα προσωποποιούνται τεχνηέντως όπως σε αυτή την ταινία δεν είναι αυτόνομα, αλληλοεπηρεάζονται και συνυπάρχουν μέσα στο μυαλό και εκδηλώνονται εντονότερα επηρεαζόμενα από εξωτερικές καταστάσεις. Το άσπρο και το μαύρο, η μεγαλύτερη και η νέα, η διακριτικότητα της νηφαλιότητας και η αγριότητα της σκοτεινιάς ήταν όλα μέσα του ή ήταν όλα μέσα τους. «Και περιμένουμε τον Mr Tambourine Man να μας λυτρώσει από τους εαυτούς μας…».
«And the ancient empty street’s too dead for dreaming
Then take me disappearin’ through the smoke rings of my mind
With all memory and fate driven deep beneath the waves, let me forget about today until tomorrow»
