Το σπίτι που θυμάται τον άνθρωπο

Υπάρχουν τόποι που σε κοιτούν πίσω στα μάτια. Το σπίτι του Αλέξανδρου Ροδάκη δεν είναι ένα παλιό κτίσμα, είναι μια ζωντανή καρδιά που χτυπά ακόμη μέσα στην πέτρα του. Κάθε γλυπτό, κάθε καμπύλη, κάθε σημάδι είναι το άγγιγμα ενός ανθρώπου που δεν έχτιζε απλώς στέγη, αλλά ψυχή.

Εκεί, στον Μεσαγρό, δεν βλέπεις μόνο την ιστορία ενός σπιτιού. Βλέπεις την προσπάθεια ενός πατέρα, τη φαντασία ενός δημιουργού, την ανάγκη ενός ανθρώπου να αφήσει πίσω του κάτι που να μιλά όταν εκείνος θα σιωπήσει.
Και το σπίτι μιλά.
Με έναν τρόπο απλό, αφοπλιστικό, ανθρώπινο.

Όταν στέκεσαι μπροστά του, καταλαβαίνεις πόσο εύθραυστη και πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει η ανθρώπινη δημιουργία. Δεν είναι μνημείο, είναι μια εξομολόγηση σκαλισμένη στο φως της Αίγινας.

Κι όσο το κοιτάζεις, τόσο νιώθεις πως αυτό το σπίτι δεν θυμίζει απλώς έναν άνθρωπο.
Τον θυμάται.
Τον κρατά ζωντανό.
Και μας τον παραδίδει ξανά.

Νά πᾶτε νά τό δεῖτε, ν’ ἀνοίξετε τά μάτια σας καί νά προσπαθήσετε νά καταλάβετε ~ Γιῶργος Π. Κανδύλης