«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Μία ἀκόμη ἔνδοξη σελίδα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ «γράφτηκε» σὲ τοῦτο τὸν ἱερὸ τόπο γράφει ὁ Δ. Νατσιός Ὁ τροπαιοῦχος νομπελίστας μας Γ. Σεφέρης, κατὰ τὴν παραλαβὴ τοῦ βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, τὸ 1963, στὴν καθιερωμένη...
Μα πως τα μάγια λύθηκαν! Πως έκαμε η κατάρα// την όψη σου όψη κλαίουσας γυρτής προς μνήμα ιτιάς!// καμιά κορδή σου ας μη σου μείνη ασύντριφτη, κιθάρα// της δάφνης και της λεβεντιάς! Όχι, Μακριά...
ΣΤΟ Δ.Π. ΠΕΤΡΟΚΟΚΚΙΝΟ Μὲ τὴ φλόγα ποὺ ψένει καὶ ποὺ πλάθει, μὲ τῆς καρδιᾶς τὴ φλόγα, μὲ τοῦ Λόγου τὴ δύναμη, ξεσκέπαστα, καθάρια, καὶ μὲ τὰ χέρια, καὶ μὲ τὰ μαχαίρια, τὸν τόπο πάρτε....
Δέσποινα, κανένα φόρεμα τὴ γύμνια μου δὲ φτάνει νὰ σκεπάσῃ, ἡ μοναξιά μου εἶναι σὰν τ᾿ ἄδειο, σὰν τ᾿ ἀλόγιστο χυμένο προτοῦ νἄρθῃ ἡ πλάση, ἡ ἀρρώστια μου βογγάει σὰν τὰ μεγάλα δάση καθὼς...
Ἀγάπη ἐσύ, χαρὰ τῆς γῆς, Καὶ τ’ οὐρανοῦ εὐλογία Ποὖσαι γλυκειὰ σὰν τ’ ἄστρο τῆς αὐγῆς, Ποὖσαι μεγάλη σὰν τὴν Παναγία. Ἐμπρός σου γονατίζω, ἁγνή θεὰ, Καὶ σοῦ φιλῶ τὸ διαμαντένιο χέρι· Λυπήσου μας...
Νίκου Ταμουρίδη – Σ/τγού ε.α. Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, πάντα επίκαιρος, σ’ ένα ξέσπασμα ποιητικού θυμού και πόνου για την Ελλάδα, μιλά αφενός για την απαξίωση του Θείου, αφετέρου για την Ιδέα...
‘Σ τοῦ λαμπεροῦ Καλοκαιριοῦ τὴν ἁπλωμένη λαῦρα Καίει τὰ διάφανα φτερὰ ἡ παιχνιδιάρα ἡ Αὔρα· Ὁ τσίτσικας παραλαλεῖ κρυμμένος μέσ’ ‘ς τὰ φύλλα, Εἶνε τὰ ρόδα λιγοστὰ καὶ περισσὰ τὰ μῆλα. Ὅλη τὴν κτίσι...
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης, ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης. Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι. Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα...
