Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ

Σήμερα μάθαμε ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ ὅτι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη ἔχει γίνει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια πεδίο ἐκδηλώσεων ἄσχετων μὲ τὴν ἀποστολή του ὀφείλεται στὸ κουβάρι τῶν συναρμοδιοτήτων γύρω ἀπὸ τὴν φύλαξη καὶ τὴν συντήρησή του.

Λύθηκε τὸ μυστήριο! Φαίνεται ὅτι προηγουμένως οἱ ἀρχὲς εἶχαν δεμένα τὰ χέρια τους καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ προστατέψουν -φέρ’ εἰπεῖν, ἀπὸ τὶς βόμβες μολότωφ ποὺ ἔπεφταν στὸ φυλάκιο τῶν Εὐζώνων, ἀπὸ κάθε εἴδους διαμαρτυρομένους ποὺ πατοῦσαν ἀδιάντροπα πάνω στὸ κενοτάφιο ἤ στήριζαν τὴν πλάτη τους πάνω στὸ γλυπτό, ἀπὸ τὸν κάθε πικραμένο ποὺ θεωροῦσε δημοκρατικό του δικαίωμα νὰ διαμαρτύρεται γιὰ ὁτιδήποτε στὸ πλάτωμα μπροστὰ ἀπὸ τὸ μνημεῖο ἤ στὴν φωταγώγησή του μὲ τὰ χρώματα τοῦ γκέϊ πράϊντ, γιὰ νὰ φθάσουμε τελικὰ στὰ σημερινὰ τσαντίρια.

Πάντως, ἀπὸ τὸ 2011 ἕως τὸ 2015 μπροστὰ στὸ πλάτωμα εἶχαν τοποθετηθεῖ κιγκλιδώματα, ὄχι γιὰ λόγους σεβασμοῦ τοῦ ἴδιου τοῦ μνημείου, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐμποδιστεῖ τυχὸν εἰσβολὴ διαδηλωτῶν στὴν Βουλή. Φαίνεται ὅτι τότε δὲν ὑπῆρχε τό «κουβάρι συναρμοδιοτήτων».

Ἡ ἀπόφαση τοῦ πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν ἀνάθεση τῆς φύλαξης τοῦ μνημείου στὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἄμυνας εἶναι ἕνα ἁπλῶς ἐπικοινωνιακὸ παίγνιο, ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν φύλαξη καὶ τὴν συντήρησή του, ἀλλὰ ἀνήκει στὸ γαϊτανάκι τῆς χυδαίας ἐργαλειοποίησής του (αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν κυβέρνηση), καὶ ἐνδεχομένως στὴν ἐπίρριψη τυχὸν εὐθυνῶν στὸν γαλάζιο δελφῖνο ποὺ σήμερα τὸ διοικεῖ.

Ὅπως καὶ νἄχει τὸ πρᾶγμα, ἀπολύτως τίποτα δὲν ἀλλάζει ὡς πρὸς τὴν φύλαξή του: τὰ μέτρα τάξης εἶναι, ὅπως καὶ πρίν, ἁρμοδιότητα τῆς ἀστυνομίας (ἐκτὸς κι ἄν κάποιος εἶναι τόσο πανέξυπνος, γιὰ νὰ πιστεύει ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ ἀναλάβει ὁ στρατός). Τὸ ζήτημα, ἑπομένως, δὲν εἶναι ποιά ἀρχὴ θὰ εἶναι ἁρμόδια γιὰ τὴν φύλαξή του, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ ἄν ὑπάρχει τελικὰ βούληση τὸ μνημεῖο πρὸς τιμὴν τῶν Ἑλλήνων ποὺ θυσιάσθηκαν γιὰ τὴν Πατρίδα ἐπιτέλους νὰ προστατευθεῖ!

Ὅλοι τους καὶ ὅλοι μας ἀπὸ ὅσους ἔχουμε συμμετάσχει σὲ διαμαρτυρίες μπροστὰ ἀπὸ τὴν Βουλὴ ἔχουμε εὐτελίσει μὲ τὸν ἕναν ἤ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο τὸν χῶρο τοῦ μνημείου τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη. Καμμία πλευρὰ καὶ καμμία παράταξη δὲν ἐξαιρεῖται. Κι αὐτὸ ὄχι ἐπειδὴ τὸ θέλαμε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τὸ καταλαβαίνουμε. Καὶ ὁ λόγος εἶναι ὅτι γενιὲς καὶ γενιὲς ἔχουν διαπαιδαγωγηθεῖ μὲ τέτοιον τρόπο ὥστε νὰ θεωροῦμε τὴν αὐθάδεια δικαίωμα, τὴν παρανομία ἐλευθερία, τὴν ἀναίδεια ἰσότητα καὶ τὴν ἀναρχία εὐδαιμονία.

Δὲν ξέρω -κι οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει- ἄν αὐτὴ ἡ ρήση ἀνήκει στὸν Ἰσοκράτη, ἀλλὰ εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ μᾶς χαρακτηρίζει ὡς κοινωνία, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ πρέπει νὰ δίνουν τὸ προσωπικὸ παράδειγμα (ποὺ εἶναι καὶ ἡ καλύτερη μορφὴ διαπαιδαγώγησης): ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε κυβερνώντες καὶ τήν «πολιτικὴ τάξη» τῆς χώρας, τὰ πανίσχυρα μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας μέχρι τοὺς δασκάλους τῆς νεολαίας καὶ τοὺς μεγαλυτέρους.

Ἡ ἀνακίνηση τῆς συζήτησης γιὰ τὴν χρήση τοῦ χώρου τοῦ μνημείου τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη (ποὺ δὲν ὑποκινεῖται ἔνθεν καὶ ἔνθεν, γιὰ λόγους πατριωτικῆς ἤ δημοκρατικῆς εὐαισθησίας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει καθαρὰ πολιτικὲς σκοπιμότητες -κι αὐτὸ εἶναι ὅ,τι χειρότερο!) ἀναδεικνύει καὶ μία ἄλλη θλιβερὴ νεοελληνικὴ πρωτοτυπία.

Μνημεῖο Ἀγνώστου Στρατιώτη ἔχουν πολλὲς χῶρες. Δὲν ἔχω ἀκούσει ὅμως σὲ καμμία ἀπὸ αὐτὲς νὰ χρησιμοποιεῖται ὁ χῶρος τοῦ μνημείου γιὰ λόγους ποικίλης πολιτικῆς διαμαρτυρίας, ὅπως συμβαίνει κατὰ κόρον στὴν Ἑλλάδα. Ἄραγε σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς χῶρες αὐτὲς οἱ πολῖτες ἔχουν χαμηλότερο δημοκρατικὸ φρόνημα ἀπὸ ἐμᾶς ἤ μήπως διαθέτουν μεγαλύτερο σεβασμὸ γιὰ τοὺς αὐτοὺς ποὺ ἔπεσαν γιὰ τὴν πατρίδα;

Κι ὅσο γιὰ τούς «προοδευτικούς», δὲν νομίζω νὰ μποροῦσε -καὶ κυρίως νὰ ἤθελε!- νὰ κάνει κανεὶς τέτοια πράγματα στὸν Τάφο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη ποὺ βρίσκεται στὴν Κόκκινη Πλατεῖα στὴν πάλαι ποτὲ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὅπως δὲν μπορεῖ -ἤ νὰ θέλει!- οὔτε στὴν σημερινὴ Ρωσία.

Μποροῦμε ἄραγε νὰ ἀνακτήσουμε τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς ἀπέναντι σὲ αὐτοὺς ποὺ πέθαναν γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς;

Πηγή: Τὸ Ἔνζυμο