Planδημία
Κάτσε λίγο και σκέψου το, γιατί εδώ το πράγμα ξεφεύγει από τα crypto και ακουμπάει την ίδια μας τη ζωή. Σκέψου την εικόνα: ο κόσμος αρχίζει πάλι να κουμπώνεται, να κοιτάζει τις ειδήσεις με εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στομάχι και να ακούει για ιούς και καραντίνες. Την ίδια ακριβώς στιγμή, κάποιοι “ψαγμένοι” ανακαλύπτουν ένα ξεχασμένο token με το όνομα HANTA. Αλλά εδώ κρύβεται η λεπτομέρεια που προδίδει όλο το στημένο παιχνίδι: αυτό το meme coin δεν γεννήθηκε χθες. Ήταν εκεί, έτοιμο και κοιμώμενο, εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο.
Είναι να αναρωτιέσαι, πόσο “σύμπτωση” μπορεί να είναι το να έχει στηθεί το ψηφιακό σκηνικό του τρόμου δώδεκα μήνες πριν η τηλεόραση αποφασίσει ότι πρέπει να αρχίσεις να φοβάσαι; Δεν χρειάζονται χιλιάδες traders για να καταλάβεις τι συμβαίνει, φτάνουν λίγοι, μερικές εκατοντάδες που “ήξεραν” και περίμεναν το σήμα. Είναι σαν να έχει γραφτεί το σενάριο, να έχουν μοιραστεί οι ρόλοι και το μόνο που περιμέναμε ήταν να ανοίξει η αυλαία για το σίκουελ. Κι ενώ οι πολλοί, η μάζα που δεν ξέρει καν τι θα πει blockchain, θα κάθονται στον καναπέ τους καταπίνοντας τη μούφα της νέας “πανδημίας”, κάποιοι είχαν ήδη ποντάρει στην υστερία μας πριν καν αυτή εκδηλωθεί.
Η ειρωνεία είναι τόσο χοντροκομμένη που κανονικά θα έπρεπε να μας βγάζει τα μάτια. Μας έχουν μάθει να αντιδρούμε σαν τα σκυλιά του Παβλόφ. Χτυπάει το κουδούνι η τηλεόραση; Τρέχουμε να κλειστούμε μέσα. Εμφανίζεται ένα token; Κάποιοι τρέχουν να εξαργυρώσουν τον φόβο μας. Αλλά η αλήθεια είναι μία: όλα είναι μια μούφα. Από τη μία πλευρά έχεις τους ιούς-μακέτες που χρησιμεύουν μόνο για να ελέγχουν τις κινήσεις σου, και από την άλλη έχεις τα “εργαλεία” που χρησιμεύουν μόνο για να τροφοδοτούν το σύστημα την ώρα που κοιτάς το έκτακτο δελτίο.
Πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουμε και να δούμε το δάσος. Το παιχνίδι δεν παίζεται στα charts, παίζεται μέσα στο κεφάλι μας. Όταν βλέπεις μια “απειλή” να έχει ήδη ψηφιοποιηθεί έναν χρόνο πριν σκάσει στις οθόνες, καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι αυθόρμητο. Είμαστε απλώς το καύσιμο για εκείνους που έγραψαν το σενάριο. Είτε σε λένε “πολίτη” που φοβάται τον ιό, είτε σε λένε “trader” που κυνηγάει την ευκαιρία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: είσαι ο θεατής σε ένα έργο που το τέλος του έχει ήδη γραφτεί και τα κέρδη έχουν ήδη προκαθοριστεί. Το σίκουελ ξεκίνησε, και το μόνο σίγουρο είναι ότι αν συνεχίσεις να αγοράζεις τον φόβο που σου σερβίρουν, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γίνεις ένας ακόμα κομπάρσος σε μια κακοστημένη παράσταση.
Φωτεινή
