Ανάσταση και μέσα στην καρδιά μου,
που μαύροι τη μαράνανε χειμώνες,
μιας άνοιξης αυγή γλυκοχαράζει
κι ανθίζουν μενεξέδες κι ανεμώνες.
Ανάσταση και μέσα στην καρδιά μου,
που άσπλαγχνα οι πίκρες τη λαβώσαν,
φωτόμορφες, ουράνιες ηλιαχτίδες
με πλέριο φως ολόγυρα τη ζώσαν.
Θεϊκής χαράς! Ω, σταυρωμένη ελπίδα,
κάμε το θαύμα που ποτέ δεν είδα.
Ό,τι νεκρό του μυστικού μου κόσμου,
παρακαλώ σε, ανάστησέ το εντός μου!
Ανάσταση και μέσα στην καρδιά μου,
που τη σπαράξαν άγρια οι στείροι πόνοι,
ολόδροσο, ουρανόσταλτο βλαστάρι
θεϊκής χαράς αρχίζει να φυτρώνει.
Θεϊκής χαράς! Ω, σταυρωμένη ελπίδα…
