“Μιας περασμένης εποχής στα χρόνια τω θαυμάτω”
Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ – ΓΙΩΡΓΗΣ ΒΡΕΝΤΖΟΣ | Official Audio Release © 2003
Γιώργης Βρέντζος – Στο πέρασμα του χρόνου
Στίχοι: Γιώργης Βρέντζος, Πέτρος Καλομοίρης Γιώργης Σταυρακάκης (Μιχαλόμπας)
Μαντολίνο – λαούτο – τραγούδι: Γιώργης Βρέντζος
Επιμέλεια παραγωγής: Στέλιος Αεράκης
Πάνω στα πέτρινα σταυροδρόμια του Ψηλορείτη, ο Γιώργης Βρέντζος πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Οι μερακλήδες τονέ γαλούχησαν, με κείνη τη μοναδική συμπεριφορά τους. Κατέχουμε πως η μελαγχολία, η ευαισθησία και ο μερακλής είναι ένα ενιαίο σύνολο έκφρασης, ιδιαίτερα στ’ Ανώγεια. Και τούτο γιατί η έκφραση των συναισθημάτων, παίρνει ζωή, μέσω της συνύπαρξης του στίχου και της μουσικής με ιδανικό τρόπο, στο συγκερκιμένο περιβάλλον, λόγω ιστορίας, καταβολών και συλλογικής μορφής, στη παραγωγή και στη συνύπαρξη.
Ο Γιώργης συναντώντας την αυγή στο κάμπο της Νίδας, δε θα μπορούσε, παρά να ρίξει περισσότερο φως, στη μουσική και το τραγούδι.
Συνάντησε τα άγριγιο και συνάμα κάτασπρο πέπλο του χειμώνα, μέσα στην απίθανη χιονοστιβάδα των ανθρωπίνων σ΄χεσεων, σημαδεύτηκε με την τρυφεράδα της ανθρωπιάς και του γέλιου. Για τούτο, και μια μοναδική, γελαστή εικόνα, ξεφυτρώνει μέσα από τη μορφή του.
Σνάντησε την ομαδική ζωή, που βιώνουνε οι βοσκοί. Έκουσε τη βαριά φωνή του κύρη και του βοσκού μέσα στην ανέχεια, δίπλα στη στέρηση και τη θυμοσοφική μοναξιά του γέρου Ψηλορείτη.
Ο Γιώργης είναι τυχερός, γιατί μικρός, στα πρώτα του βήματα, συνάντησε και άκουσε μουσικά στο βιωματικό του χώρο, μορφές όπως: Ο Στραβός (Πασπαράκης Μανώλης), ακόμη τον ακούμπησε η φευγαλέα δύναμη, του ακριβού μας αναχωρητή (που πάντα μένει) του Νίκου Ξυλούρη! Ο Γιώργης έκατσε δίπλα και κοντά στον αξέχαστο Μύρω Σκουλά (του Καρφάκη), επίσης συνεργάστηκε και συνεργάζεται με τόσους και τόσους Ανωγειανούς καλλιτέχνες που δρουν και δημιουργούν μαζί.
Ο Γιώργης μεγάλωσε μουσικά δίπλα σε πολλούς μερακλήδες και στιχουργούς των Ανγείων. Ακούμπησε την μορφή, της μαυροντυμένης μάνας, που έχει σημαδέψει την ψυχή του. Δάκρυσε από χαρά και από γέλιο ο κάθε Γιώργης σ’ αυτό τον άγιο τόπο των Ανωγείων.
Δε θα μπορούσε να “ξεστρατίσει” ο Γιώργης μας. Ιδανικά με το χώρο και το χρόνο τραβά τη διαδρομή του. Κι είναι ντρέτος, ίσιος, γαλστός και ξεκάθαρος, όπως και η φωνή και το παίξιμό του. Το κοφτό παίξιμο, της σχολής του Στραβού, ακουμπά τις ρυτίδες των ερώτων και των καημών του τόπου μας.
Γιώργης Βρέντζο προχώρα, έτσι κι αλλιώς πας και είσαι μπροστά. Είμια σίγουρος πως το μέλλον είναι και για σένα, όπως σ’ όλους του διαλεχτούς Ανωγειανούς καλλιτέχνες. Είσαι ένας απλός και σεμνός καλλιτέχνης, που δικαιώνεις τον αγώνα κα ιτη προσπάθειά σου.
Γιώργη!
Την αυγή να προσεύχεσαι στο φως.
Το μεσημέρι ν’ακουμπάς τις πέτρινες πεζούλες. Εκεί είνια οι θύμησες πολλές!
Τ’απόγευμα να δροσίζεσαι στον ασκιανό της μουρνιάς, με τσ’ άλλους…
Το δείλι να βεγκερίζεις με τσ’αθρώπους.
Τη νύχτα με το φεγγάρι να συνομιλείς, για τον έρωντα και τα παιχνίδια της ζωής.
Κι αν η ζωή σε μέθυσε, με μουσικό οινόπνευμα του Ονείρου, πιάσε το σκοπό του Στραβού, Γιώργη Βρέντζο και άφησε τη σκέψη σου να πάει οθέ τα περασμένα. Να θυμηθείς το μεγάλο δάσκαλο το Στραβό (το Μανόλη το Πασπαράκη), γύρισε στο Ψαρονικό, τραγούδηεμε τη μοναδική σου φωή.
Κι ύστερρα στάσου και σκέψου πως
η ζωή μας ξεγέλασε στο πέρασμα του χρόνου…
Πέτρος Καλομοίρης
Οκτώβρης του 2003
Μιας περασμένης εποχής στα χρόνια τω θαυμάτω
κι ότε ξομένανε οι βοσκοί στο γύρο τω προβάτω
‘θω τη μεριά των Ανωγιών οθέ το πάνω αόρι
ήταν γ’ εις νιός που από μικρός το φόβο δεν εθώρει.
Μέρα και νύχτα απού τα ζα δεν έλειπε ποτέ του,
μα τη ζωή του αοριού να κάνει έρεσέ του,
ν’ αρμέγει, να τυροκομά, γάλα παχύ να πίνει,
και στην κρυγιόδο εις στο νερό, τη δίψα του να σβήνει.
Ήτονε είκοσι χρονών, λεβέντης διωματάρης
μα χε και έν’ άλλο χάρισμα τούτος ο κανακάρης,
σα θέλ’ αρχίξει το σκοπό και τη λαλιάν του απλώσει
τ’ αγρίμια που επάντιχνε εμπόριε να μερώσει,
κι έκαμε το τραγούδιν του σκληρές καρδιές να κλαίνε
κι όλοι οι βοσκοί παρηγοριά στα πάθη τόνε θένε.
Κι οντέν εκάνανε σαλεμό τα ζά του ένα βράδυ,
θωρεί μια λάμψη κι ήρχετο βαθιά απ το σκοτάδι,
δεν ήταν λάμψη τσ’ αστραπής που σβήνει πριν ανάψει
μ’ ουδέ φωθιά που εφούντωσε τσι πρίνους για να κάψει
κι αντίς να ξιπαστούν τα ζα ασάλευτα επομείνα,
κοντό και τα μελούμενα ενιώσανε και κείνα;
Μονάχα ο μπροσταρότραγος έπαιξε το κουδούνι,
οντέ κατέβαινε ο νιος απο το κορφοβούνι,
με δίχως φόβο εγλάκιξε να δει ήντα συμβαίνει,
θωρεί μια κόρη απού λαμπε και στα λευκά ντυμένη
και μόλο που ήτονε σκοτεινά, η νύχτα μέρα εγίνη
κι αποδιαφωτιστήκανε όλα την ώρα εκείνη.
Ήντα γυρεύεις κόρη επά για πές μου την αλήθεια
άνθρωπος ή αερικό είσαι απ’ τα παραμύθια;
και θαμπωμένος και βουβός απο την ομορφιά τση
χωρίς να το καλοσκεφτεί εσίμωσε κοντά τση.
Είχε το φως του φεγγαριού πάνω στο πρόσωπό τση
και χάμε αγγίζανε στη γη οι άκρες των μαλλιών τση,
ξανθά τονε και με ουρανό τα μάθια τση εμοιάζαν
χίλια μαχαίρια εις την καρδιά νιώθει και τόνε σφάζαν.
Τέτοια ομορφιά αν είχε δει ποτέ του δε θυμάται
και δεν κατεχει ξυπνητός άν είναι γ’ ή κοιμάται.
Μη μου σιμώνεις άνθρωπε και δόξαζε τη μοίρα
που τη λαλιά σου ερέχτηκα και δε σου την επήρα,
δε ντουχιουντίζεις άμυαλε πως σ’ ό,τι τόπο πράσσει
τση νύχτας το νεραϊδικό θνητός δε διαφαλάσει;
Τού ‘πε και σαν τον άνεμο εχάθηκιαπό μπρός του
κι ως να λογιάσει ηντά τονε ‘πομένει μοναχός του.
Την άλλη μέρα στο χωριό πιάνει και κατεβαίνει
και σ’ τσι γονιούς του σκεφτικός ει το μαντάτο φέρνει
ο ίδιος μπλιό δεν ήτονε και η όρεξή του εχάθη
για τη νεράϊδα του αοριού εμπήκενε στα πάθη.
Αν δε τη κάμω ταίρι μου κι αν δε τη πω δική μου,
κύρη και μάνα, ογλήγορα τη χάνω τη ζωή μου!
Και κείνοι με τα δάκρυα τόνε παρηγορούνε:
Παιδί μου τ’ ακατόρθωτο τα χείλη σου μιλούνε
αν ήθελε το ξωτικό υγιέ μου κανακάρη
τη ζαχαρένια σου λαλιά θελά την έχει πάρει.
Κι αν λες πως την ερέχτηκες βγάλε τη απ’ την καρδιά σου
και πιάσε αγάπησε θνητή γυναίκα τσ’ αρεσκειάς σου
γιά δεν μπορεί ο άνθρωπος μ’ αερικό να ζήσει
έτσά το πρόσταξε ο Θεός απού ‘πλαξε τη Φύση!
