Μακρυά
Θἄθελα αὐτὴν τὴν μνήμη νὰ τὴν πῶ ….
Μὰ ἔτσι ἐσβύθη πιὰ …. σὰν τίποτε δὲν ἀπομένει —
γιατὶ μακρυά, στὰ πρῶτα ἐφηβικά μου χρόνια κεῖται.
Δέρμα σὰν καμωμένο ἀπὸ ἰασεμί ….
Ἐκείνη τοῦ Αὐγούστου — Αὔγουστος ἦταν; — ἡ βραδυά….
Μόλις θυμοῦμαι πιὰ τὰ μάτια ἦσαν, θαρρῶ, μαβιά….
Ἂ ναί, μαβιά· ἕνα σαπφείρινο μαβί.
Κ. Π. Καβάφης
Πηγή: ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Α᾿ 1897 – 1918, Ἐκδόσεις Ἴκαρος, Ἐπιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη.
