Το σκότος πόσο;
Παραγωγή/Στίχοι/Ερμηνεία/Μίξη: Κωνσταντίνος Κουρμένταλας
Τελική Μίξη/Μastering: Θωμάς Πυτικάκης
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Brandon Heat @XiliesFwnesOfficial / Σταύρος Βλαχογιάννης
Οπτικοποίηση: Σταύρος Βλαχογιάννης @DownUnderCyphersOFFICIALTV
Έχουμε εστιάσει λάθος, στα βράχια πάει το σκάφος κι είναι κι ο άνεμος θεριό.
Λυσσομανάει, θέλει να σπάσει τα κατάρτια μας κι εμείς ρεμβάζουμε τον άγριο ουρανό.
Πυκνό σκοτάδι γυροφέρνει την κατάντια μας, να το διαλύσω κάθε μέρα προσπαθώ.
Μα αν δεν μπορώ τη χαρά σου κι εγώ να νιώσω κι αν και στις λύπες σου φεύγω να μη ματώσω
κι αν της Αγάπης το φως παραμορφώσω …. τότε το σκότος πόσο ;
Επωδός
Τα κύματα πολλά, μα βγαίνω στ’ ανοιχτά, κοιτάω ψηλά. Ίδιο βλέμμα, άλλη ματιά.
Έχουμε πιάσει πάτο, μάλλον δεν πάει πιο κάτω να πάρω ανάσα προσπαθώ.
Η δυσωδία μιας σιωπής που κάνει πάταγο με σπρώχνει πίσω κι άθελά μου υποχωρώ.
Βουλιάζουμε ακριβώς όπως και στον Τιτανικό, απρόσμενα και έκπληκτοι ‘μπρός στον χαμό.
Κι είν’ το παγόβουνο πάλι κοντά μας τόσο, κι εμείς αγρόν αγοράζουμε όσο όσο,
κι αν της Αγάπης το φως παραμορφώσω ….τότε το σκότος πόσο ;
Επωδός
Τα κύματα πολλά, μα βγαίνω στ’ ανοιχτά, κοιτάω ψηλά. Ίδιο βλέμμα, άλλη ματιά.
Όπου ο θησαυρός σου εκεί και η καρδιά σου έχει γραφτεί από καιρό, ό,τι αγαπάς,
ό,τι ποθείς και σ’ ό,τι δίνεσαι γλιτώνει απ’ τη σήψη άραγε ρωτώ ;
Ή μήπως τελικά τη σήψη αυτή αγάπησες κι η Ιθάκη μοιάζει με τοπίο θολερό ;
Αφού .…κάλπικα οράματα κι ελπίδες έχτισαν κάστρα φανταχτερά πάνω στην άμμο.
Κι έπεσαν στις πρώτες πλημμυρίδες, τίποτα πια δεν απέμεινε που να θυμίζει πως κάποτε μεσουρανούσαν.
Χάθηκαν του ήλιου οι αχτίδες κι έσβησαν τ’ άστρα στον θόλο τ’ ουρανού επάνω,
ψάχνοντας χαμένες Ατλαντίδες, σ’ άρρωστα βάθη οι ψυχές μας βουτούσαν.
Γέμισαν μώλωπες και κηλίδες, την άκρη ψάχνοντας, πάντοτε τριγυρνούσαν.
Σ’ άγονα μέρη, βραχονησίδες και μόνο με ξυλοκέρατα μάθαν να ζουν.
Βάζαν ακούσια παρωπίδες κι έτσι ποτέ δεν κατάλαβαν πως φορούσαν συρματοπλέγματα κι αλυσίδες.
Κι αν κάνουν πως ξεφεύγουν αιμορραγούν.
Μυρίζει θάνατο, η ζωή που μας προτείνουν, θάνατο, η αλήθεια νοθευμένη με το ψέμα.
Τ’ άσχημο όμορφα πια το ντύνουν.
Άδικα τόσο μελάνι που χύθηκε, άδικα τόσο αίμα. Άταφο το σώμα μας αφήνουν, άταφο, στριφογυρίζουν τα όρνια στον αέρα.
Σάβανο θα βάλω στην ψυχή μου, όλα μου μοιάζουν να φτάνουν στο τέρμα.
Μα δεν κατεβάζουμε τις ασπίδες, τι κι αν μας έχουν κυκλώσει μες στην αρένα.
Τι κι αν φωνάζουν απ’ τις κερκίδες, ο νους μας βυθισμένος μες στην καρδιά.
Κι όταν κοπάσουν οι καταιγίδες, μαζεύουμε τα κομμάτια μας ένα ένα.
Και ανεβαίνουμε τις βαθμίδες, με βλέμμα καρφωμένο στον Γολγοθά.
Επωδός
Τα κύματα πολλά, μα βγαίνω στ’ ανοιχτά, κοιτάω ψηλά. Ίδιο βλέμμα, άλλη ματιά. (δις)
Έχουμε εστιάσει λάθος.
