Το ποιοτικό σύμπαν

Η πραγματικότητα δεν εξαντλείται σε όσα μετριούνται, ο άνθρωπος ζει μέσα σε ένα σύμπαν νοημάτων, εμπειριών και ποιότητας που δεν αποδίδεται με εξισώσεις. Η ίδια η ύπαρξη δεν χωρά στη λογιστική του κόσμου, κι αυτό είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση, ειδικά σε μια εποχή όπου η τεχνοκρατία διεκδικεί να είναι η μοναδική “ορθή” γλώσσα περιγραφής της ζωής. Ο άνθρωπος δεν είναι εργαλείο παραγωγής ή κατανάλωσης, η ζωή και η ύπαρξη απαιτούν ερμηνεία και όχι απλή περιγραφή.

Ζούμε σε έναν κόσμο που η επίσημη γλώσσα του μοιάζει να είναι οι εξισώσεις. Μιλάμε για μάζες, ταχύτητες, φορτία, για σταθερές και πεδία. Ό,τι μετριέται, θεωρείται αληθινό· ό,τι δεν μπαίνει σε εξίσωση, υποψιάζεται ως υποκειμενικό, σχεδόν φανταστικό. Κι όμως, την ίδια στιγμή, κανείς δεν ζει τη ζωή του ως άθροισμα ποσοτήτων. Ζούμε σε χρώματα, σε ήχους, σε προσδοκίες, σε φόβους και ελπίδες, σε αγάπη και προδοσία, σε νόημα και κενό. Το πρώτο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει σύμπαν «εκεί έξω» ανεξάρτητο από εμάς, αλλά αν η κυρίαρχη, ποσοτική εικόνα του είναι η βαθύτερη δυνατή ή μια όψη που έχει προκύψει από τις δικές μας, περιορισμένες δυνατότητες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο τετράδιο σκέψεων