Δεν Θέλουν Πολίτες. Θέλουν Υπηκόους.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν είναι εκρήξεις οργής μιας κοινωνικής ομάδας, δεν είναι “διαμαρτυρίες” σε μια περίοδο που απλά δεν έχουμε παραγωγή. Είναι ο πιο καθαρός καθρέφτης της εποχής: ένα καθεστώς που μεταχειρίζεται την κοινωνία σαν εμπόδιο, κι έναν πρωτογενή τομέα που σβήνει γιατί… έτσι βολεύει.

Στη σημερινή Ελλάδα (όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη, για τους θεωρούντες εαυτούς Ευρωπαίους) η Εξουσία δεν θέλει κοινωνίες αυτόνομες. Θέλει κοινωνίες εξαρτημένες. Δεν θέλει παραγωγούς. Θέλει διαχειρίσιμους καταναλωτές. Δεν θέλει πολίτες που σκέφτονται, κρίνουν, διεκδικούν. Θέλει υπηκόους.

Η εξουσία σπρώχνει προς έναν κόσμο χωρίς παραγωγούς

Πίσω από μεγαλοστομίες περί “πράσινης μετάβασης” και “κλιματικής ουδετερότητας”, εφαρμόζονται πολιτικές που στραγγαλίζουν συστηματικά τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το βλέπουμε παντού:

• Στην Ολλανδία, χιλιάδες κτηνοτροφικές μονάδες οδηγήθηκαν σε αναγκαστικό κλείσιμο στο όνομα των “ρύπων”.
• Στην Ιρλανδία, μέχρι και μαζικές θανατώσεις βοοειδών βρέθηκαν στο τραπέζι για να επιτευχθούν “περιβαλλοντικοί στόχοι”.
• Στο σύνολο της ΕΕ, οι γραφειοκρατικές προϋποθέσεις και τα πρόστιμα έχουν γίνει εργαλείο εξόντωσης — όχι προστασίας.

Τυχαίο; Ή μήπως μια στοχευμένη διαδικασία αποδυνάμωσης του πρωτογενούς τομέα ώστε οι κοινωνίες να εξαρτώνται πλήρως από εταιρικά δίκτυα τροφίμων;

Τι προωθείται στη θέση της πραγματικής τροφής

Παράλληλα με τη συρρίκνωση της παραγωγής, η “λύση” που λανσάρεται είναι ξεκάθαρη:

• συνθετικό “κρέας” εργαστηρίου
• πρωτεΐνες εντόμων
• βιομηχανικά υποκατάστατα τροφής ελεγχόμενα πλήρως από λίγες υπερεταιρείες

Είναι ο ιδανικός κόσμος για την Εξουσία: καμία αυτάρκεια, καμία ανεξάρτητη κοινότητα, καμία δυνατότητα αντίστασης. Όποιος ελέγχει την τροφή, ελέγχει τον άνθρωπο.

Η Ελλάδα στο ίδιο μοτίβο: θανατώσεις ζώων, “πρωτόκολλα” που δεν εφαρμόστηκαν, κοπάδια που θάβονται νύχτα

Οι θανατώσεις ζώων στην Ελλάδα δεν είναι θεωρία — είναι γεγονός.

Αρνιά, κατσίκια, πρόβατα θανατώθηκαν σε διάφορες περιπτώσεις επιζωοτιών. Επίσημα, οι αρχές μιλούσαν για εφαρμογή πρωτοκόλλων. Αλλά τα ίδια τα πρωτόκολλα τι λένε;

• Πρώτα εργαστηριακή επιβεβαίωση (PCR, ορολογικές δοκιμές).
• Έπειτα επιδημιολογική ιχνηλάτηση.
• Έπειτα ζώνες περιορισμού.
• Έλεγχος κινδύνου.
• Και ΜΟΝΟ εάν οι επιστημονικές ενδείξεις το επιβάλλουν, προχωράς σε θανάτωση.

Κι ακόμα κι έτσι, απαιτείται: πλήρης τεκμηρίωση, δημόσια αναφορά, αποζημίωση, περιβαλλοντική πρόβλεψη για τη διαχείριση των πτωμάτων.

Αυτά εφαρμόστηκαν; Ή μήπως είδαμε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Το Μεσολόγγι που “αναβλύζει αίμα” – μία καταγγελία που δεν θάφτηκε μαζί με τα ζώα

Η υπόθεση στο Μεσολόγγι δεν είναι απλά “ασυνήθιστη”. Είναι καμπανάκι.

Καταγγέλθηκε δημόσια ότι από το σημείο όπου θάφτηκαν αιγοπρόβατα λόγω ευλογιάς, το έδαφος άρχισε να βγάζει υγρά που θύμιζαν αίμα. Ο βοσκός μιλάει για πλημμελή θανάτωση, κακή διαχείριση, καμία μέριμνα για το περιβάλλον και — κυρίως — καμία διαφάνεια.

Ποιο πρωτόκολλο προβλέπει ταφή ζώων χωρίς εξασφάλιση βιοασφάλειας; Ποιο πρωτόκολλο επιτρέπει να φανεί “αίμα” στο χώμα; Ποιο πρωτόκολλο προβλέπει τέτοιο χάος;

Αν αυτά δεν διερευνηθούν ανεξάρτητα, τότε μιλάμε για οργανωμένη απόκρυψη ευθυνών.

Η συνέντευξη του Β. Λύκου: μια χώρα χωρίς κοινωνικό ιστό γίνεται λεία

Ο δρ. Β. Λύκος το είπε όσο πιο καθαρά γίνεται:

Μια χώρα όπου οι δεσμοί διαλύονται, όπου η κοινωνία αποσυνδέεται από το φυσικό και κοινωνικό της περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος “συνομιλεί μόνο με τον ψηφιακό εαυτό του”, είναι μια χώρα έτοιμη να παραδοθεί.

Εκεί στοχεύουν:

• κοινωνίες χωρίς συλλογική μνήμη
• χωρίς γη
• χωρίς παραγωγή
• χωρίς κοινοτικές δομές
• χωρίς πολίτες

Σε μια τέτοια χώρα, οι “επενδυτές” ορμούν σαν σύγχρονοι Κονκισταδόρες — σε μια καμμένη γη που έχει αδειάσει από αντιστάσεις, και όπου οι ντόπιοι κοντζαμπάσηδες διευκολύνουν την αποικιοποίηση.

Και κάπου εδώ, βγαίνει η μεγάλη αλήθεια: δεν θέλουν πολίτες

Ο πολίτης έχει κρίση.
Ο πολίτης ζητάει λογοδοσία.
Ο πολίτης απαιτεί διαφάνεια στα πρωτόκολλα.
Ο πολίτης αντιστέκεται και λέει “ΟΧΙ”.

Αντίθετα, ο υπήκοος:

• σιωπά
• υπακούει
• φοβάται
• περιμένει να “σωθεί” από την εξουσία

Σήμερα η Εξουσία — θεσμική, πολιτική, τεχνοκρατική, υπερεθνική — επενδύει αποκλειστικά στην παραγωγή υπηκόων.

Οι αγρότες δεν παλεύουν για επιδοτήσεις. Παλεύουν για το δικαίωμά μας να είμαστε κοινωνία.

Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι οικονομικός κλάδος. Είναι η βάση της κοινωνικής ανεξαρτησίας.

Μια χώρα χωρίς αγρότες, χωρίς κτηνοτροφία, χωρίς παραγωγή, χωρίς γη, είναι μια χώρα που δεν μπορεί να σταθεί. Είναι μια χώρα που θα τρώει ό,τι της δίνουν. Θα υπακούει όπου της λένε. Θα ζει όπως της επιτρέπουν.

Οι αγρότες σήμερα δεν υπερασπίζονται μόνο τα δικά τους χωράφια. Υπερασπίζονται το δικαίωμα όλων μας να είμαστε πολίτες —όχι υπηκόοι.

Κι αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα της εποχής:

Θα σταθούμε δίπλα τους ή θα περιμένουμε απλώς τη σειρά μας;

Νήφων