Κατηγορία: Γραμματεία

Λορέντζος Μαβίλης 0

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ (Ἀφιερώματα)

ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Λ. ΜΑΒΙΛΗ Στὴ σιγαλιὰ ἡ ψυχή σου εἶναι φευγάτη, Μόνη· μισεῖς τὸ στόμα ποὺ γαυγίζει, Ἀλλ’ ὦ τοῦ ἀρχοντικοῦ σονέττου ἐργάτη, Τῆς πατρίδας ἡ ἀγάπη σὲ φλογίζει. Σ’ ἀλαβαστρένια γάστρα ὁλογιομάτη Ἀπ’...

0

AΣEBEΣ TO KANONIKO

Τρελάθηκες δύση; Βγάλε ἀμέσως τὰ κόκκινα ντροπὴ στὴν κηδεία σου πᾶς. Κικὴ Δημουλᾶ, Ἀπὸ τὴν συλλογὴ «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως» 2007 Πηγή: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ)

Χρήστος Μποκόρος. Τα στοιχειώδη: μια πόρτα ανοιχτή Ι, ζωγραφισμένο με χρώματα λαδιού σε ξύλο, 225×160 εκ. /2013 0

Τά ἑλληνικά τῆς πίκρας «τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτείνει, τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ.»

«Ποῦ νά τά πῶ τά ἑλληνικά τῆς πίκρας»(Ἐλύτης) τώρα πιά πού διδάσκουμε τήν ἑλληνική ὅπως διδάσκουν στά φροντιστήρια ξένων γλωσσῶν τίς ξένες γλῶσσες; Προκρούστεια λογική- ἀλφάβητο, λεξιλόγιο, γραμματική- σάν νά ταυτίζεται ὁ λόγος μέ...

0

Αρχίλοχος: “Καρδιά μου, ἀμήχανη καρδιά, πῶς μπερδεύτηκες ἔτσι;…”

Ο Αρχίλοχος δημιούργησε νέες μετρικές μορφές, που, μαζί με τη θεματολογική του ποικιλία, έγιναν καθοριστικές και για τη μεταγενέστερη ποίηση ως και την εποχή των Ρωμαίων. Ο Αρχίλοχος είναι ο πρώτος ποιητής που κατόρθωσε...

Leo Tolstoy 0

Τὰ τρία ἐρωτήματα

Μία φορὰ καὶ ἕναν καιρό, ἕνας βασιλιὰς σκέφτηκε ὅτι ἂν ἤξερε πάντοτε τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ ν᾿ ἀρχίζει κάτι, ἂν ἤξερε ποιοὶ εἶναι οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι γιὰ ν᾿ ἀκούει καὶ ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ...

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Πίνακας Ν. Βαρβέρη 0

Μπροστὰ ἡ ζωή, κι ὅποια ζωή· τὸ πίσω

—Μπροστὰ ἡ ζωή, κι ὅποια ζωή· τὸ πίσω πάντα εἶν’ ἀστένεια κ’ εἶναι χαλασμός· ἥρωα, φοβᾶμαι νὰ σ’ ἀκολουθήσω, ὁ λόγος σου εἶν’ ἀξήγητος χρησμός.— —Ὁ λόγος μου ἡ ξεγύμνωτη εἶν’ ἀλήθεια, κ’ ἡ...

0

Σαν τα φύλλα οι άνθρωποι

« Η γενιά των ανθρώπων είναι σαν τη γενιά των φύλλων, που άλλα φύλλα ο άνεμος σκορπά χάμω, άλλα πάλι φυτρώνουν όπως η άνοιξη αναχλωραίνει τα πράσινα δέντρα. Έτσι και η γενιά των ανθρώπων:...

0

Μιλεῖ ἡ ψυχὴ μιανῆς μικρῆς φυσαρμόνικας

L’ ame des quartiers morts et de tristes enclos. G. RODENBACH – Καίει τὸ βερνίκι• ὡσὰν ἀπὸ κοντύλι ψιλή, ἀφρίζει ἀκόμα ἡ πινελιά. Μὰ ἐσὺ ἔχεις πάλι πυρετὸ στὰ χείλη, Ποὺ σέρπουν νὰ ζητοῦν...