Πάντα κάτι θά λείπει

sykia

Πῶς νά περιγράψει κάποιος μιά ἐμπειρία;
Ποιές λέξεις μποροῦν νά γίνουν
ἤχοι, ἀρώματα, αἴσθηση;
Ψάχνω στούς στίχους τῶν ποιητῶν
μά κανείς δέν μ΄ ἀγγίζει.
Σέ κανένα ποίημα δέν συνάντησα
τό τραγούδι τῶν τζιτζικιῶν,
τόν ἤχο πού βγαίνει ἀπό τό ξαφνικό φτερούγισμα ἑνός κότσυφα
πού ἀμέριμνος τσιμπολογοῦσε τούς καρπούς,
τούς κελαηδισμούς τῶν ἐκστασιασμένων ἀποδημητικῶν
πού γεύονταν τή γλῦκα τοῦ πανάρχαιου δέντρου.
Πάντα θά νοιώθω, σάν ἀκάλεστος ἐπισκέπτης,
ἀμηχανία καί ἄγχος, μήν διαταράξω τή φυσική τους ἰσορροπία.
Ὅμως, πῶς ν΄ ἀντισταθεῖς σέ τόση ὀμορφιά;
Πῶς νά μήν πλησιάσεις, νά μυρίσεις τό ἄρωμα
ἀπό τό γινωμένο νέκταρ;
... πῶς νά μήν γευτεῖς;

HCOBKgf1

Πάντα κάτι θά λείπει...



Χρύσα Νικολοπούλου/Ἑλλήνων Φῶς

Σχετικά άρθρα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.