ΠΑΤΡΙΔΑ (ΛΟΡΕΝΤΣΟΥ ΜΑΒΙΛΗ)
Μάννα μου Ἑλλάδα, τί δὲν εἶσαι τώρα
Σὰν πρῶτα ὀρθή, ψηλή, στεφανωμένη
Μὲ δάφνες, τί δὲν εἶσαι μὲ τὰ δῶρα
Τῆς ἀθάνατης Νίκης στολισμένη;
Ἄχ! πότε θἄρθη, πότε θἄρθη ἡ ὥρα
Νὰ ματαστάψῃ ἡ ὄψη σου ἡ σβυμένη
Καὶ τὴν ἐρημωμένη σου τὴ χώρα
Μ' ἐλπίδα νὰ φωτίσῃς, ὦ ἀντρειωμένη;
Πατρίδα μου, σηκώσου. Ἂς λάμψῃ πάλι
Στὸν αἰθέρα ψηλὰ τὸ μέτωπό σου,
Καὶ τῆς Ἐλευτεριᾶς θὲ νὰ προβάλῃ
Ἡ μέρα καὶ τὸ θεῖο πρόσωπό σου
Θὰ λάμπῃ σὰν τὸν ἥλιο της. Μεγάλη
Θὰ γίνῃς κι' ἀλλοιὰ τότε στὸν ἐχτρό σου.
ΚΕΡΚ. 5 ΣΕΠΤ. 78
Πηγή: ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΛΟΡΕΝΤΣΟΥ ΜΑΒΙΛΗ
Ἑλλήνων Φῶς
