Ετικέτα: Κωστῆς Παλαμᾶς

0

Tὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους

«Εἴμαστε ἀπὸ καλὴ γενιὰ» Ἐλύτης Ὁ Καποδίστριας «δύο χρόνια κοντὰ μᾶς κυβέρνησε ἀγγελικά. Καὶ μᾶς γύμναζε καὶ στὴν οἰκονομίαν. Ὅτι καὶ ὁ Κυβερνήτης μας μίαν κότα ἔτρωγε τέσσερις ἡμέρες» (Μακρυγιάννης, «Ἀπομνημονεύματα»). «Πολιτεία τροφὴ ἀνθρώπων...

1

“Πολυεθνική ἐταιρεῖα ἀρχαιοκαπήλων”

Στά 1765 ὁ J. Bocher (Γάλλος ἀρχιτέκτονας), συναντᾶ στήν Ἀρκαδία, τόν μνημειώδη ναό τοῦ Ἐπικούριου Ἀπόλλωνος. Ἕνας ναός “ξεχασμένος” στούς αἰῶνες, γνωστός μόνο στούς κατοίκους τῆς περιοχῆς ὡς “κολῶνες”, “στύλες” ἤ “στυλιά”. Ἀπό ἐκείνη...

0

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

— Πατρίδα μου, τί θὲς νὰ σοῦ χαρίσω Γιὰ τὸν καλὸ τὸ χρόνο ποῦ θὰ ‘ρθῇ; — Παιδί μου, τὸ κορμὶ τὸ λιονταρίσσο Καὶ τὸ παλληκαρίσσο τὸ σπαθί, Καὶ τὴ νεραϊδογέννητη τὴ χώρα Μαζῆ...

Ἑλλάδα 0

Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα “ἀχούρι κοπρισμένο”…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός Ἀκούγοντας, βλέποντας καὶ διαβάζοντας κανεὶς τὶς σάπιες τοῦτες ἡμέρες, ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἐπίκειται τὸ τέλος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Μέχρις ἐδῶ ἦταν, «ἑάλω ἡ Πόλις». Παρόμοια αἰσθήματα βίωναν καὶ οἱ...

Διπλουν ὁρῶσιν οἱ μαθόντες γράμματα ( Ελληνική επιγραφή στο Εδιμβούργο, Σκωτίας) 0

«Ο λόγος αν δεν δηλώνει καθαρά αυτό που εννοεί, δεν εκπληρώνει το ρόλο του»

Νίκος Κωνσταντινίδης «Ο λόγος αν δεν δηλώνει καθαρά αυτό που εννοεί, δεν εκπληρώνει το ρόλο του. Ελληνίζειν είναι το ορθώς ονομάζειν», λέει ο Αριστοτέλης. «Όποιος επίσταται τα ονόματα, επίσταται και τα πράγματα», αναφέρει ο...

Λορέντζος Μαβίλης 0

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ (Ἀφιερώματα)

ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Λ. ΜΑΒΙΛΗ Στὴ σιγαλιὰ ἡ ψυχή σου εἶναι φευγάτη, Μόνη· μισεῖς τὸ στόμα ποὺ γαυγίζει, Ἀλλ’ ὦ τοῦ ἀρχοντικοῦ σονέττου ἐργάτη, Τῆς πατρίδας ἡ ἀγάπη σὲ φλογίζει. Σ’ ἀλαβαστρένια γάστρα ὁλογιομάτη Ἀπ’...

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Πίνακας Ν. Βαρβέρη 0

Μπροστὰ ἡ ζωή, κι ὅποια ζωή· τὸ πίσω

—Μπροστὰ ἡ ζωή, κι ὅποια ζωή· τὸ πίσω πάντα εἶν’ ἀστένεια κ’ εἶναι χαλασμός· ἥρωα, φοβᾶμαι νὰ σ’ ἀκολουθήσω, ὁ λόγος σου εἶν’ ἀξήγητος χρησμός.— —Ὁ λόγος μου ἡ ξεγύμνωτη εἶν’ ἀλήθεια, κ’ ἡ...

0

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ (Κωστῆς Παλαμᾶς) – Καλό μῆνα!

Βουνὰ ψηλά, βουνὰ ἰσκιερά, βουνὰ γυμνά, βουνὰ πρασινισμένα, μικρὸς ἂν εἶμαι, αἰσθήματα τρανὰ γεννᾶτε μέσα μου καὶ ταιριασμένα! Μιᾶς ἐποχῆς πανάρχαιας, μιᾶς χρυσῆς, σβυστῆς, μὲ τρώγ’ ἡ ἐνθύμηση κ’ ἡ ἐλπίδα· μοῦ φαίνεται, βουνά,...