Στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται…
Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα...
«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα...
Μελισσάνθη 1907 – 1990 Ελληνίδα ποιήτρια, από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της υπαρξιακής ποίησης στην Ελλάδα Η Ήβη Κούγια, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1907 στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλικά...
Κάθε φορὰ ποὺ ἁμάρταινα μισάνοιγε μιὰ πόρτα κ’ οἱ ἄγγελοι, ποὺ δὲν μὲ εἶχαν βρεῖ στὴν ἀρετή μου ὡραία, τῶν ἄνθινων τους ἔγερναν ψυχῶν τὸν ἀμφορέα, κάθε φορὰ ποὺ ἁμάρταινα λὲς κι ἄνοιγε μιὰ...
Σπλαχνικὸς εἶναι ὁ ὕπνος γιὰ τὴν ἀβέβαιη ὕπαρξή μας, Γιὰ τὴν ἀδύνατή μας μνήμη ποὺ δὲν ἀντέχει τὴ μεγάλη ἀγρύπνια γιὰ τὸ ἄστατό μας χέρι, γιὰ τὴν ἀπρόσεχτη καρδιά μας, ποὺ δὲν ἀντέχει τὸ...