Παλιά καλοκαίρια
Παππᾶ Λένα Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια ἀνάβουν ἀλλοτινά βλέμματα θροΐζουν ἀγγίσματα – τίποτα, τίποτα δὲ χάθηκε στ’ ἀλήθεια ὅλα εἶναι ἐδῶ ἡ παραμικρὴ σπίθα ἀνάβει πυρκαγιές στίς θημωνιές τῆς μνήμης κι ὁ ξυλοφάγος...
«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Παππᾶ Λένα Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια ἀνάβουν ἀλλοτινά βλέμματα θροΐζουν ἀγγίσματα – τίποτα, τίποτα δὲ χάθηκε στ’ ἀλήθεια ὅλα εἶναι ἐδῶ ἡ παραμικρὴ σπίθα ἀνάβει πυρκαγιές στίς θημωνιές τῆς μνήμης κι ὁ ξυλοφάγος...