Θα πούμε το νερό…Perrier – Έρχονται οι γαλλικές εταιρείες!

eyath_5

Στην επίσημη σελίδα του πρωθυπουργού έχει δημοσιευτεί ο “Οδικός Χάρτης για τη Στρατηγική Εταιρική Σχέση Ελλάδας-Γαλλίας” σύμφωνα με τον οποίο μέρος της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, εξετάζεται να είναι η παραχώρηση της διαχείρησης των εταιριών ύδρευσης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα για τις “οποίες εξετάζεται νέο σχήμα”

Μάλιστα σε αυτόν τον οδικό χάρτη αναφέρεται πως“οι επιχειρήσεις αυτές ενθαρρύνονται να ανταποκριθούν στις προσκλήσεις ενδιαφέροντος των ελληνικών αρχών στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων που έχουν δρομολογηθεί”.

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμευόταν πως δεν θα αγγιχθεί το νερό και θα παραμείνει στο δημόσιο.

Η λαϊκή βούληση σχετικά με το θέμα του νερού έχει αποτυπωθεί στο δημοψήφισμα για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ τον Μαϊο του 2014 όταν περίπου 218 χιλιάδες άνθρωποι (ποσοστό 98%) ψήφισαν ενάντια στην παραχώρηση της επιχείρησης.

Θυμίζουμε πως από το 2011 έχουν εκφράσει τον ενδιαφέρον τους οι γάλλοι μνηστήρες.

Οι κολοσσοι Suez και Veolia είχαν εκφράσει έντονο ενδιαφέρον για το ελληνικό “φιλέτο” ενόψει της διαδικασίας των αποκρατικοποιήσεων που τότε όπως και τώρα απαιτούσαν οι δανειστές.

Το παράδειγμα του Παρισιού

Ο δήμος Παρισίων (επί Ζακ Σιράκ), έδωσε την διανομή του νερού με εικοσιπενταετή σύμβαση στις παραπάνω εταιρείες, έχοντας μοιράσει την πόλη μεταξύ των δύο εταιρειών σύμφωνα με τη διαδρομή του Σηκουάνα: Η Veolia την περιοχή δεξιά του ποταμού και η SUEZ την αριστερή όχθη. Έτσι άλλος παρήγαγε και επεξεργαζόταν το νερό και άλλος το διένειμε με αποτέλεσμα αλληλοκάλυψη υπευθυνοτήτων.

Η σύμβαση αυτή κράτησε 23 χρόνια από το 1985 έως το 2008 όταν οι αρχές του Παρισιού ύστερα από καταγγελίες για διαφθορά έφτιαξαν την δημόσια εταιρεία Eau De paris η οποία κατάφερε κάπως να εξυγιάνει την κατάσταση και να κάνει μείωση 8% στα τιμολόγια.

Η SUEZ είναι μέτοχος ήδη της ΕΥΑΘ με με ποσοστό συμμετοχής πάνω από 5%.

«Ένα τεράστιο σκάνδαλο κρύβεται πίσω από την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, την οποία η κυβέρνηση βιάζεται να ολοκληρώσει μέχρι τον προσεχή Μάρτιο» σημείωνε σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 και τόνιζε πως «το σκάνδαλο αυτό έχει να κάνει με το επενδυτικό σχέδιο της εταιρείας, το οποίο θα καρπωθεί ο ιδιώτης-αγοραστής».

Επιστρέφοντας το νερό σε δημόσια χέρια και παλιά ξινά σταφύλια

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω με το παράδειγμα του Παρισιού, η τάση σε πολλές πόλεις αυτή την στιγμή στον κόσμο είναι η επιστροφή των δικτύων ύδρευσης στο δημόσιο καθώς όπως θα διαβάσετε και παρακάτω η αντίθετη πολιτική έχει κριθεί λανθασμένη έως και καταστροφική.

Ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο διά χειρός του Παρατηρητηρίου της Ευ­ρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory – CEO), του Transnational Institute (TNI) και του Municipal Services Project , με τίτλο «Επαναδημοτικοποίηση – Επιστρέ­φοντας το Νερό στα Δημόσια Χέρια»(«Remunicipalisation – Putting water back into public hands »), παρουσιάζει με συστηματική ανάλυση την τάση που ισχύει παγκοσμίως για την επιστροφή των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευ­σης στο Δημόσιο.

Ο Martin Pigeon, ερευνητής και ένας εκ των συγγραφέων του βιβλίου τονίζει πως “όλες οι μεγάλες δημοτι­κές συμβάσεις για το νερό που βρίσκο­νται σε διαδικασία ανανέωσης αυτές τις μέρες στη Γαλλία δέχονται ισχυρές πιέσεις και αυτό οδηγεί είτε απευθεί­ας στην επαναδημοτικοποίηση της επι­χείρησης ύδρευσης, όπως για παράδειγμα στο Παρίσι, την Γκρενόμπλ, το Μπορντό, τη Βρέστη και το Χερβούρ­γο, ή σε ανατροπή των οικονομικών συμφωνιών σε βάρος των εταιρειών και υπέρ των πόλεων, κι αυτό γιατί οι ιδιωτικές εταιρείες μειώνουν δραστι­κά τα περιθώρια κέρδους τους για να μπορέσουν να ανανεώσουν τα συμβό­λαια με τους δήμους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εταιρείας Veolia, που έχει ένα από τα μεγαλύτερα συμ­βόλαια στην Ευρώπη, αφού καλύπτει 7 διαμερίσματα της περιφέρειας île-de-France – με εξαίρεση τον Δήμο του Πα­ρισιού – και υποχρεώθηκε να μειώσει δραστικά τα κέρδη της για να ανανεώ­σει το συμβόλαιο”.

Όπως επισημαίνεται, τα αίτια της αποτυχίας σε όλες τις χώρες όπου κι αν εφαρμόστηκε η ιδιωτικοποίηση είναι λίγο – πολύ τα ίδια.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το ίδιο δημοσίευμα η δι­αχείριση των δικτύων από ιδιώτες, αντί να λύσει, δημιούργησε ακόμα μεγαλύ­τερα προβλήματα στον τομέα της πρό­σβασης των πολιτών σε καθαρό νερό. Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι εταιρείες – κολοσσοί που λυμαίνονται παγκοσμί­ως τους υδάτινους πόρους αθετούσαν συστηματικά τις δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει για την κατασκευή και επέ­κταση των δικτύων.

Στο βιβλίο οι ερευνητές του CEO και του ΤΝΙ επέλεξαν να παρουσιάσουν πέντε περιπτώσεις κρατικοποίησης των δικτύων ύδρευσης, καλύπτοντας το πείραμα της ιδιωτικοποίησης και στις πέντε ηπείρους, προκειμένου να καταγράψουν τα κοινά στοιχεία παρά τη διαφορετικότητα των περιπτώσε­ων. Έτσι εξέτασαν την επιστροφή του δικτύου ύδρευσης στον Δήμο του Πα­ρισιού το 2010, στο Μπουένος Άιρες το 2006, στην πόλη Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας το 2004, στην πόλη Χάμιλτον στον Καναδά το 2004, καθώς και την περίπτωση της Μαλαισίας, όπου η εθνική μεταρρύθμιση βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2006.

Η αποτυχία της πολιτικής ιδιωτικο­ποίησης αποτυπώνεται και στα στοι­χεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπου μόνο κατά το 2006 εξαιτίας της ακύ­ρωσης συμβολαίων ή της εμφάνισης προβλημάτων σημειώθηκε μείωση της τάξης του 32% στα συμβόλαια ύδρευ­σης.





Πηγή: Allnewz

Σχετικά άρθρα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.