ΤΟ ΠΑΛΗΟ ΒΙΟΛΙ

Η «τοιχογραφία της Άνοιξης»
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Συλλογή Προϊστορικών Αρχαιοτήτων
Προέλευση: Ακρωτήρι Θήρας

Ἄκουσε τ’ ἀπόκοσμο, τὸ παληὸ βιολὶ
μέσα στὴ νυχτερινὴ σιγαλιὰ τοῦ Ἀπρίλη·
στὸ παλῃὸ κουφάρι του μιὰ ψυχὴ λαλεῖ
μὲ τ’ ἀχνὰ κι’ ἀπάρθενα τῆς ἀγάπης χείλη.

Καὶ τ’ ἀηδόνι τ’ ἄγρυπνο καὶ τὸ ζηλευτὸ
ζήλεψε κ’ ἐσώπασε κ’ ἔσκυψε κ’ ἐστάθη
γιὰ νὰ δῇ περήφανο τί πουλὶ εἶν’ αὐτὸ
ποῦ τὰ λέει γλυκύτερα τῆς καρδιᾶς τὰ πάθη.

Ὡς κι’ ὁ γκιώνης, τ’ ἄχαρο, τὸ δειλὸ πουλί,
μὲ λαχτάρ’ ἀπόκρυφη τὰ φτερὰ τινάζει
καὶ σωπαίνει ἀκούοντας τὸ παλῃὸ βιολὶ
γιὰ νὰ μάθει ὁ δύστυχος πῶς ν’ ἀναστενάζῃ.

Τί κι’ ἄν τρώῃ ξύλο τὸ σαράκι; Τί
κι’ ἄν περνοῦν ἀγύριστοι χρόνοι κι’ ἄλλοι χρόνοι;
Πειὸ γλυκειὰ καὶ πειὸ ὤμορφη καὶ πειὸ δυνατὴ
ἡ φωνή του γίνεται, ὅσο αὐτὸ παλῃώνει.

Εἴμ’ ἐγὼ τ’ ἀπόκοσμο, τὸ παλῃὸ βιολὶ
μὲσα στὴ νυχτερινὴ σιγαλιὰ τ’ Ἀπρίλη·
στὸ παλῃὸ κουφάρι μου μιὰ ψυχὴ λαλεῖ
μὲ τῆς πρώτης νειότης μου τὰ δροσᾶτα χείλη.

Τί κι’ ἂν τρώῃ τὰ σπλάχνα τὸ σαράκι; τί
κι’ ἄν βαδίζω ἀγύριστα χρόνο μὲ τὸ χρόνο;
πειὸ γλυκειὰ καὶ πειὸ ὤμορφη καὶ πειὸ δυνατὴ
γίνεται ἡ ἀγάπη μου, ὅσῳ ἐγὼ παλῃώνω.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

Τὸ Ηλιοβασίλεμμα: τό παληό βιολί δημοσιευμένο στὸ περιοδικὸ «Πινακοθήκη» Τεύχος 92 (Έτος Η΄)