Αγροτικα.
Κάποιοι προβληματισμοί (….και συγγνώμη αν είναι του καναπέως…)
Εάν υπήρχε πραγματική πρόθεση ώστε να αναστηθεί ο πρωτογενής τομέας και να ξαναβρεί η Ελληνική ύπαιθρος τον δρόμο της, κόντρα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα η οποία τόσο εγκληματικά και επιπόλαια ομιλεί για σκόπιμη συρρίκνωση έως και αφανισμό της αγροκτηνοτροφικής μας δραστηριότητας και παραγωγής, μέχρι και το “γιατί να παράγουμε ??” να ξεστομίζουν όταν θα μπορούμε να εισάγουμε φθηνότερη τροφή… (άκουσον άκουσον…), συμπαρασύροντας και άλλους ζωτικούς (ακόμα…) κλάδους της οικονομίας μας…., θα έπρεπε η κυβέρνηση (και όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν και από κάτι γκρέμισαν αντί να χτίσουν…) να καταπιαστούν με το ζήτημα από την πρώτη μέρα της εκλογής τους… Φοβάμαι ότι και τώρα ακόμη που βράζει η αγροτική οργή, αλλά και των πολιτών που δεν είναι αγρότες, τίποτε δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν….
Θα ευχόμουν, αν τους ξέραμε έναν έναν ή μία μία αυτούς όλους τους αξιολύπητους της βαριάς άγνοιας…., που κατακρίνουν την αγροτιά, να μην τους επιτρέπεται να ψωνίζουν τρόφιμα μέχρι να τους θερίσει και να τους αφανίσει η πείνα…
Με μια γρήγορη μεταμεσονύχτια σκέψη, λέω ότι τα βασικά μειονεκτήματα στον πρωτογενή τομέα που μεταμορφώνουν την αγροκτηνοτροφική απασχόληση από κίνητρο ζωής, προσδοκία και τρόπο επιβίωσης, σε άγχος και εγκατάλειψη, είναι :
(1) Το μεγάλο Κόστος Παραγωγής (ενέργεια, εισροές, ιδιωτικές συμβουλές, καιρικά φαινόμενα, κλπ).
(2) Η κακή διαχείριση των Κοινοτικών Πόρων (κομματικές ρεμούλες, καθυστερήσεις πληρωμών, ανοργανωσιά των υπηρεσιών και των μηχανισμών του κράτους, έως και αναιτιολόγητες περικοπές καταβολών, αυθαίρετη μεταφορά κονδυλίων για άλλες χρήσεις από αυτές όπου προορίζονται, κλπ).
(3) Η Έλλειψη Εθνικού Σχεδίου για τον Πρωτογενή Τομέα που θα συμβαδίζει με τις εκάστοτε ΚΑΠ, με αυξημένο τον ετήσιο εθνικό προϋπολογισμό… και άλλους κυρίως εθνικούς στόχους…
(4) Η αύξηση του χρέους σε τράπεζες με υποθήκες σε γη και ακίνητα, στο δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία, σε προμηθευτές με παρανοϊκές προσαυξήσεις, μπροστά σε ένα αδιάφορο κράτος που επιτρέπει φαινόμενα “καταλήστευσης” μέσω των funds, όταν θα μπορούσε στα πλαίσια μιας σοβαρά “μελετημένης” σεισάχθειας να αναστήσει τις αγροτικές οικογένειες και την ύπαιθρο… Γενικά το ιδιωτικό χρέος στη χώρα είναι υπέρογκο, πρέπει να εξαλειφθεί για τις περιπτώσεις που δεν μπορούν οι υπερχρεωμένοι να ανταποκριθούν…. ενώ οι πιστωτές δεν υπάρχει περίπτωση να εισπράξουν ποτέ ώστε να καλύψουν την απώλεια, όταν μάλιστα στα χρόνια της κρίσης και πριν από αυτά, φέρουν τις δικές τους ευθύνες σχετικά με τις δανειακές τους συμπεριφορές.
(5) η μη διασφάλιση ικανοποιητικών τιμών παραγωγού (floor prices) σε μια αγορά η οποία λειτουργεί ασύδοτα, εκβιαστικά, με αδικαιολόγητο αριθμό μεσαζόντων και προκλητικά ανεξέλεγκτων από το κράτος, χωρίς τιμές εγγύησης για τα προϊόντα στην πύλη της αγροτικής εκμετάλλευσης, σε επίπεδα πάνω από το κόστος παραγωγής (κατά προϊόν), ώστε να δημιουργείται κίνητρο αύξησης της παραγωγής με κέρδος. Η ελάχιστη τιμή επιβάλλεται από την κυβέρνηση για ένα αγαθό, η οποία ορίζεται για να αποτρέψει την πολύ χαμηλή πτώση των τιμών και να υποστηρίξει τους παραγωγούς. Αυτό οι εταιρείες των εισροών και τα καρτέλ δεν το θέλουν γιατί εάν συμβεί δεν θα μπορούν να κρατούν ομήρους τους παραγωγούς… και το πετυχαίνουν μέσω της διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα, αλλά ευτυχώς όχι όλοι…
(6) επίσης το γεγονός ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός στην αγορά των εισροών, ώστε να επηρεάζεται θετικά και να συμπιέζεται το κόστος παραγωγής προς τα κάτω, καθότι οι παραγωγοί αναγκάζονται να δέχονται οτιδήποτε τους προσφέρεται χωρίς την ελευθερία και την ευκαιρία επιλογής μπροστά σε ένα καθεστώς καρτέλ…, διαφορετικά θα πρέπει να εγκαταλείψουν την δραστηριότητα, όπως ήδη πολλοί το κάνουν με αυξητικό ρυθμό (άκουσα σήμερα ότι για κάθε 19 νέους αγρότες που φεύγουν από τον κλάδο, μπαίνει μόνο ένας….)…….
(7) στην Ελλάδα εκτός από τους ιδιώτες εμπόρους, δεν υπάρχουν οργανωμένοι Εξαγωγικοί Συνεταιρισμοί και Σύνδεσμοι Προώθησης και Εξαγωγής Αγροτικών προϊόντων από ομάδες παραγωγών ομοειδών προϊόντων, ώστε τα κέρδη να ανακατανέμονται στους παραγωγούς… Η Αμερικανική “καπιταλιστική” πρακτική έχει εξελιχθεί σε πρώτη εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων, χάρις στα εξαγωγικά Associations που διοικούνται κυρίως από αγρότες, από επιστήμονες, λομπίστες και marketeers (π.χ. για τα σιτηρά, τη σόγια, τα κρέατα, τα σπορέλαια, το γενετικό υλικό, τα φρούτα νωπά και μεταποιημένα, τα πουλερικά, τα όσπρια, τους ξηρούς καρπούς, τα καλλωπιστικά φυτά, κ. ά.)
Τα αιτήματα των παραγωγών θα πρέπει να εμπλουτιστούν με πρόσθετα και εφικτά ζητήματα προς επίλυση, διότι κάποιες τυχόν λύσεις θα προκαλούσαν θετικές και αλυσωτές επιπτώσεις για τους ίδιους, αλλά και για τους καταναλωτές και άλλους πληθυσμούς και κλάδους της οικονομίας….
Όλοι και πρώτοι οι Πολιτικοί…., καλούνται να κατανοήσουν την έννοια της Γεωργίας και Κτηνοτροφίας ώστε να μπορούν να ασκούν “ενάρετη” πολιτική υπέρ αγροτών και καταναλωτών…
Ας μην ξεχνάμε ότι η φιλοσοφική έννοια της γεωργίας περιλαμβάνει την έρευνα, την καλλιέργεια και την εξέταση της ηθικής, κοινωνικής και οικολογικής σχέσης μεταξύ ανθρώπων και φύσης μέσω της παραγωγής των τροφίμων. Προτρέπει σε προβληματισμό σχετικά με την εξάρτησή μας από τη γη, τις ηθικές ευθύνες της διαχείρισης της γης και τη δημιουργία βιώσιμων συστημάτων που είναι οικολογικά ορθά, οικονομικά βιώσιμα και κοινωνικά δίκαια. Στον πυρήνα της, η γεωργική φιλοσοφία θεωρεί τη γεωργία όχι μόνο ως μία τεχνική πρακτική, αλλά ως θεμελιώδες μέρος της σύνδεσής μας με τον φυσικό κόσμο και μια αντανάκλαση των αξιών μας….
Βέβαια δεν είναι μόνο όλα τα παραπάνω, που θα μπορούσε κανείς να καταγράψει σε ένα πλαίσιο Εθνικής αγροτικής πολιτικής…. Η Αγροτική πολιτική ως εφαρμοσμένη επιστήμη και πρακτική είναι πολύπτυχη και ανθρωποκεντρική…., δεν σχεδιάζεται και δεν εφαρμόζεται στη χώρα μας όπως στις αγροτικά προηγμένες χώρες, ούτε αυτή συνεχίστηκε όπως κάποτε ως μια οικογενειακή ενασχόληση επιβίωσης και για τους λόγους αυτούς συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν.
Η πολιτική βούληση στην Ελλάδα για ωραία πράγματα είναι “νεκρή”, η “άγνοια” της ηγεσίας περί τον πρωτογενή τομέα “ασυγχώρητη” και “εχθρική”, οι δε άνθρωποι που καλούνται να ασκήσουν πολιτική, “άκρως” ακατάλληλοι…
