Φωνές
Ἰδανικὲς φωνὲς κι ἀγαπημένες
ἐκείνων ποὺ πεθάναν, ἢ ἐκείνων ποὺ εἶναι
γιὰ μᾶς χαμένοι σὰν τοὺς πεθαμένους.
Κάποτε μὲς στὰ ὄνειρά μας ὁμιλοῦνε·
κάποτε μὲς στὴν σκέψι τὲς ἀκούει τὸ μυαλό.
Καὶ μὲ τὸν ἦχο των γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐπιστρέφουν
ἦχοι ἀπὸ τὴν πρώτη ποίησι τῆς ζωῆς μας –
σὰ μουσική, τὴν νύχτα, μακρυνή, ποὺ σβύνει.
[1894, 1903, 1904]
[Ἡ πρώτη μορφὴ τοῦ ποιήματος αὐτοῦ, «Φωναὶ γλυκεῖαι» ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸν «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο» τὸ 1895. Ἡ διαφορὰ τῆς μορφῆς αὐτῆς, ὡς πρὸς τὴν ποιότητα, εἶναι ἀναμφισβήτητα ὑπὲρ τῆς δεύτερης καὶ μαρτυρᾷ τὴν ἔκτασι τῆς αὐτοκριτικῆς τοῦ ποιητοῦ. [1]]
Πηγή: Σελίδες Πατριδογνωσίας
