Κάτω ἡ Ἑλλάς τῶν: ΨΗΦΩΝ, τῶν ΜΙΣΘΩΝ, τῶν ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΩΝ καὶ τῶν ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ.

Πηγή: Περιοδικό Προβολή

Αὐτή εἶναι ἡ Τωρινή Ἑλλάς, Καταχρεωκοπημένη Πνευματικῶς ἀπό τήν πρώτην της ἡμέραν. Καταχρεωκοπημένη Πραγματικῶς. Μέ Κράτος γνήσιον, ληστρικότατον, Τσουλῆν. Στρυφογυρίζουσα ἀδιεξόδως εἰς τὰ ἴδια καμώματα καί τά ἴδια ψεύματα, τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Ἐλευθερίας της, τά ὁποῖα ἐβαρύνθησαν καί οἱ πέτρες, ἀδυνατοῦσα νά σταθῆ εἰς τά πόδια της, ἀδυνατοῦσα νά δημιουργήση τό παραμικρόν Ἐθνικόν, ναρκώνουσα καί καταπνίγουσα τήν Τιτάνειον δύναμιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀτόμου, καταδολοφονοῦσα καί καταατιμάζουσα, καθ΄ ὅλα τά σημεῖα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐπί ἕνα ἤδη αἰῶνα, μέ τούς Προξένους της, καταληστεύουσα αὐτόν, δένουσα τά χέρια του καί κρατοῦσα σφικτά αὐτόν, εἰς τά πανταχόθεν ραπίσματα χάριν της, ἐνῶ Αὐτή στουπί εἰς τό Βουλευτικόν της μεθύσι, κυλιέται εἰς τό Παραδείσειον περιβόλι της, κατατρωγομένη ἀπό τήν ἐσωτάτην της λέπραν, τήν Ἀμάθειαν, τήν Ἀνηθικότητα καί τόν χυδαιότατον Ἐγωϊσμόν, θεόστραβη πρό τοῦ Ἔργου τό ὁποῖον ἀνέλαβε νά ἐκτελέση, ἀναίσθητος πρό τῶν κακῶν καί τῶν χαμῶν, πού προξενεῖ εἰς τήν φυλήν καί εἰς ἑαυτήν, μέ πρόσωπον φουσκολωβιασμένων καί ἐγκέφαλον παράλυτον, ὁλόκληρον καρκίνον, μεταδίδοντα σπασμωδικάς, τρελλάς κινήσεις εἰς τό Σῶμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ Τωρινή Ἑλλάς. Ἡ Ἑλλάς τῶν Κλεφτῶν – Ἡρώων. Τῶν Κλεφτῶν Κουτσούρων· Καί ἡ Ἑλλάς τῶν Παιδιῶν αὐτῶν – ἀντί ὑψηλῶν Ἀριστοκρατῶν φορτωμένων μέ τήν Πατρικήν Δόξαν τοῦ Πυρός καί τήν ἰδίαν Δόξαν Πνεύματος καί Εὐγενείας -Τραμπουκογαλάντιδων καί τέλος τῶν ἀπογόνων αὐτῶν καί τῶν διαδόχων τῶν Συστημάτων των, Κλεφτῶν τοῦ 97, Κλεφτῶν Ἐκφυλισμένων, Κλεφτῶν Ἀνηθίκων, Κλεφτῶν Γραμματοστραβῶν καί Γραμματολεπρῶν, Κλεφτῶν ΜΠΟΥΦΩΝ καί τρισχειρότερον καί συνολικότερον, ὅλων, ἡ ΕΛΛΑΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ.

Αὐτή, ἀμυδρῶς, εἶναι ἡ Τωρινή Σας Ἑλλάς. Καί θά ἦτο ἀνεξήγητον θαῦμα, πῶς εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχη τό τερατῶδες αὐτό κατασκεύασμα, ἐάν δέν τό ἐστήριζεν ἡ Ἱερά Συμμαχία τῶν Μεγάλων Κροκοδείλων, ἡ ὑποκύψασα εἰς τήν ἠθικήν πίεσιν τῶν Λαῶν καί ἀναγκασθεῖσα νά κυρώση τήν Ἐλευθερίαν καί δημιουργήση Ἔθνος Ἀνεξάρτητον – ἀλλά φαινομενικῶς, ἀλλά δέσασα τούς πάντας καί τά πάντα χειροπόδαρα ἀνέκαθεν, ἀλλ’ ἐξωθοῦσα. Αὐτό εἰς ὅλους τούς κρημνούς καί τούς ἀτιμασμούς – ἐάν δέν εἶχε συμφέρον μέγιστον νά τό διατηρῇ, ὅπως ἦτο τόν αἰῶνα αὐτόν, ὅπως εἶναι τώρα καί χειρότερον ἀκόμη, διά νά κατακομματιάζη καί διαρπάζη Αὐτήν τόν Ἑλληνισμόν ἀνέτως, δημιουργοῦσα καί ἐξωθοῦσα Βλάχους καί Βουλγάρους, λαούς βλάκας, λυσσῶντας καθ’ ἡμῶν, τῶν φυσικῶν των Εὐεργετῶν καί Προστατῶν, φουσκώνοντας σάν Ἰνδιάνους, καί σάν Ἰνδιάνους βλάκας, ἀδυνατοῦντας νά ἐννοήσουν, ὅτι παχύνονται μάταια τρώγοντες ἡμᾶς, διά νά χρησιμεύσουν μίαν ἡμέραν διά τήν Πασχαλινήν Βότκα τοῦ Μουζίκου καί τά Χριστούγεννα τοῦ φράγκου. Καί ἀκόμη θά ἦτο θαῦμα, πῶς ὑφίσταται τοιοῦτον κατασκεύασμα, ἐάν δέν τό ἐκράτει, κυριώτερον ἀκόμη, ἡ κολοσσαία Δύναμις τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ πραγματική Αὐτή Δύναμις καί τό Γόητρον τῆς Ἀρχαίας μας Ἑλλάδας, Γόητρον ἰσχυρότερον τοῦ Γοήτρου τῶν Θεῶν, δύο δυνάμεις τρισμέγισται, ἀνυπολόγιστοι, τάς ὁποίας ἀνηθίκως καί χυδαιότατα ἐκμεταλλεύεται ἡ Τωρινή, χωρίς κἄν νά τάς ἐννοῆ καί αἱ ὁποῖαι κρατοῦν ἀβύθιστον τό Ληστρικόν αὐτό ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟΝ.

Καί διέξοδος; Μία καί μόνη. Ἕνα καλό πρωί, ὦ Τωρινοί Ἀόμματοι Βλάκες, θά εὑρεθῆτε ἐπαναστατημένοι, χωρίς νά γνωρίζετε τό πῶς καί τό τί καί τό διατί, χωρίς νά ξεύρετε τί θέλετε καί τί γυρεύετε καί ποῦ πηγαίνετε. Καί τήν Ἐπανάστασιν αὐτήν τήν αἰσθάνεστε, τήν ἐπικαλεῖσθε, τήν ποθεῖτε, ἀρχίσατε πρό καιροῦ νά τήν λέγετε, νά τήν γράφετε, νά τήν συνηθίζετε, νά τήν περιμένετε ὡς μόνην Σας Σωτηρίαν: διά νά Σᾶς γλυτώση ἀπό τούς ἀνήθικους λαβυρίνθους καί ἀπό τούς τραγέλαφους – διά νά Σᾶς γλυτώση ἀπό τόν Ἑαυτόν Σας. Καί ἡ Ἐπανάστασις αὐτή, ὅπως καί αἱαδήποτε ἄλλη μεταβολή, μέ τά μυαλά πού ἔχετε καί μέ τούς ἀνθρώπους πού βάζετε εἰς τόν σβέρκον Σας, θά Σᾶς ἐξαπατήση καί θά Σᾶς βυθίση χειρότερα, εἰς χειροτέρους τραγελάφους καί σκότη, θά Σᾶς ἀποτελειώση, ὑποσχομένη νά Σᾶς διορθώση -ὅπως ἡ κάθε μεταβολή πού ἐκάματε,- καί θά Σᾶς ἀποκοιμίση, διά νά πεταχθῆτε μετά ὀλίγα ἔτη ὀρθοί, ἀπό τόν Νέον Σας Ὕπνον… καί ἰδῆτε τέλος μέ πεταγμένα μάτια ἐμπρός Σας, τόν Πραγματικόν… ΧΑΡΟΝ.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΕΟΝ ΠΝΕΥΜΑ (1906)