«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Γλωσσικὴ ἀξία τοῦ Δημοτικοῦ Τραγουδιοῦ Κώστα Δ. Κονταξῆ, ἐπίκουρου καθηγητοῦ Λαογραφίας Πανεπιστημίου Δυτικῆς Μακεδονίας Στὶς μεγάλες στιγμὲς τῆς Ρωμηοσύνης ἀνήκει τὸ δημοτικό μας τραγούδι. Μέσα του ζεῖ ἀκέρια ἡ ζωὴ τοῦ ἔθνους. Γεννήθηκε ἀπὸ...
Ἀφιερώνεται εὐλαβικὰ στὴν Κυρία ΧΑΡΑ ΣΥΚΟΥΤΡΗ Στὸ μυστικὸν ἀνήφορο, τὸν ὕστερο ποὺ ἐπῆρες, ψηλὰ στὸν Ἀκροκόρινθο, νὰ ξάστραψαν μπροστά Σου, ὣς τὴν κορφὴ τῆς ἄσκησης, σὰ νἄταν μιά, οἱ τρεῖς Μοῖρες; Ἂ, πῶς ἐχτύπαε...
Ὑπακοή κ’ ἡ ἀναπνοὴ, σὲ θάμπος μοῦ καρφώνει Τὸ νοῦ, ἐνῶ γύρα μου τὸ φῶς τὸ ἀνέλπιστο κορφώνει. Ἀπάνου ἀπ’ τὰ παράταιρα κι’ ἀπὸ τὴ μάταιην ὥρα Στὸν αἰῶνα φέγγε ἀτάραχη ψυχή, ἀγαλματοφόρα. Θερμὰ...
Ἐψυχομάχα ὁ Διγενὴς στὸ σιδερὸ κρεβάτι. Τὸν τριγυρίζαν οἱ γιατροὶ, μὲ τὰ χαρτιὰ στὸ χέρι, κι’ ἀπόξω καρτερούσανε, δικοὶ καὶ συντοπίτες. Θέλαν νὰ μποῦνε νὰ τὸν δοῦν, κι’ ἀκόμα ἀκροφοβοῦνταν. Σηκώνει τὸ κεφάλι του...
Τὸν ὄρθρο τοῦ Δεκαπενταύγουστου τοῦ 1940, στὴ Φτέρη τοῦ Αἰγίου, χίλια διακόσα μέτρα ἀπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, στὴν πρώτη μακρυνὴ καμπάνα τοῦ χωριοῦ, ἐξύπνησα ἔχοντας στὸ νοῦ μου καὶ στὰ χείλη μου τὴν προσευχὴ...
Δημοσθένης Γκαβέας «Κοκόρο ιτάι» (Η καρδιά μου πονάει), αυτή ήταν μια από τρεις λέξεις της ιαπωνικής γλώσσας που έμαθαν οι Έλληνες Μικρασιάτες εκείνο τον «μαύρο» Σεπτέμβριο του 1922. Οι άλλες δύο ήταν «αριγκάτο» (ευχαριστώ)...
Ἀπό χαλκόν ἤ βράχο Πεντελίσιο, Τό ἀθάνατο εἴδωλό σου δέ θά στήσω· Μ’ ἀπό κυπαρισσόξυλο κολώνα Γιά νά εὐωδάει τό ἔργο μου στόν αἰώνα! Καί στό λόφον, ὁπ’ ὤχει ὀμια κορώνα Τό κάστρο τό...
Τὸν κιθαρίσει κλυτὸν παῖδα μεγάλου Διὸς ἐρῶ σ’ ἅτε· παρ· ἀκρονιφῆ τὸνδε πάγον… Ἐσένα τὸν κιθαριστὴ τὸν κοσμοξακουσμένο θὰ ψάλω, τοῦ τρανοῦ Διὸς Ἐσένα τὸ βλαστάρι, τὰ λόγια Σου τ’ ἀθάνατα θὰ τραγουδήσω, ἐκεῖνα...
