Ετικέτα: Ελληνική γλώσσα

0

Η αποσήμανση των λέξεων, ασέλγεια εις βάρος της Κοινωνίας

«Μήγαρις ἔχω ἄλλο ᾽ς τὸ νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καἰ γλῶσσα;» αναρωτιόταν ο Ποιητής στο έργο «Διάλογος» του Δ. Σολωμού (που δυστυχώς δεν διασώζεται ολόκληρο). Ένα ερώτημα που γυρίζει στον καθένα σήμερα και μάλλον...

0

Η tweetοποίηση της γλώσσας, της σκέψης και της κοινωνίας

Ανταλλάξαμε τη σοφία με τη γνώση. Μετά ανταλλάξαμε τη γνώση με την πληροφορία. Τ.Σ. Έλιοτ Η γλώσσα με τη σκέψη συνδέονται όπως οι δύο όψεις ενός φύλλου από χαρτί. Είναι αδύνατον να τις ξεχωρίσεις....

0

Η δημιουργία επιστημονικών όρων στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα

…Μόνο στην Ἑλλάδα δημιουργήθηκε ἡ θεωρητική σκέψη αὐτόνομα, μόνον ἐδῶ ὑπάρχει γηγενής ἐπιστημονική ὁρολογία… …Ἡ γλώσσα εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς δομῆς τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος πού ἐξελίσσεται παράλληλα με τη ἐξέλιξη τοῦ λόγου και κορυφώνεται...

0

Τὸ τέλος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας

Τάκης Θεοδωρόπουλος ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 24.05.15 «Δὲν μᾶς ἔχουν μείνει καὶ πολλὰ νὰ ὑπερασπιστοῦμε. Ἂν μή τι ἄλλο, ἂς ὑπερασπιστοῦμε αὐτὴν τὴ γλώσσα ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι μικρή, ἔχει ὅμως μεγάλη ἱστορία πίσω της». Στὸ...

0

Ἡ παιδεία – Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

Ἡ ἑλληνική γλώσσα – Γέροντα, γιατί κατήργησαν τούς τόνους ἀπὸ τὴν γραμματική; – Τώρα, ὅπως οἱ ἄνθρωποι δὲν σηκώνουν τίποτε καὶ τὰ πετοῦν ὅλα, ἔτσι καὶ τὰ γράμματα δὲν σηκώνουν τίποτε, οὔτε ὀξεῖες οὔτε...

1

Γλῶσσα ἑλληνική

Τοῦ Κώστα Καραΐσκου, περιοδικὸ Ἀντιφωνητής, Ὀκτώβριος 1994 Ἡ Θρακικὴ Ἑταιρεία, ζώντας τὴ σημερινὴ ἀφασία ὡς μεῖζον πρόβλημα τῆς ἐποχῆς, ἐπιχειρεῖ στὸ παρακάτω κείμενο μία συνοπτικὴ παρουσίαση τοῦ θέματος, ἐλπίζοντας σὲ ἕναν γόνιμο διάλογο. Τὸ...

1

Οἱ ἀρχαῖοι

Δὲ μὲ μὲλλει τώρα νὰ πεθάνω! Μοῦ φτάνει ἡ ζωή, ἀφοῦ εἶδα τὴν Ἀθήνα. Ἐδῶ γεννήθηκε ὁ κόσμος. Ἐδῶ καὶ στὴ Ρώμη μορφώθηκε ἡ Ἐβρώπη. Μικρὸς τόπος καὶ γέμισε τὴ γίς. Ἀπὸ δῶ μᾶς...

0

“Η γλώσσα αποτελεί όργανο σκέψης”

“Δεν είναι καινούργια τα σημεία που δείχνουν πως αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμά- των,θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμέν πολύσπερμη και ασπόνδυλη.” Σεφέρης 1964...