Στὶς μεγάλες λεωφόρους θὰ βγῆς Πατρίδα…
στὶς μεγάλες λεωφόρους θὰ βγῆς Πατρίδα…
κάτω ἀπὸ ζεστὸ Ἤλιο θὰ ξεκουράσης τὸ κορμί Σου…
νερὸ σὲ καθαρὰ ῥυάκια θὰ ξεδιψάσης…
καθαρὲς Κυράδες θὰ στεγνώσουν τὰ γεμάτα ἱδρῶτα κι αἷμα ῥοῦχα Σου…
καὶ ‘κεῖ…
στὶς ἀπέραντες κοιλάδες ποὺ ἀνοίγουν μπροστά Σου,
φῶτα θὰ δῆς…
καθαρὲς σημαῖες νὰ ἀγκαλιάζουν τοὺς ἐλευθέρους ἀνέμους…
ἐκκλησιὲς καὶ μελωδίες ἀπ’ τὰ καμπαναριὰ θὰ χαϊδεύουν τὰ αὐτιά Σου…
καὶ τὰ παιδιά Σου Πατρίδα… μὲ βλέμμα φεγγάρια θὰ σὲ ὑποδεχθοῦν…
ὅπως ταιριάζει στὴν ὑπερήφανη ἱστορία Σου…
στοὺς ἀμέτρητους Ἥρωές Σου…
στὴν παγκόσμια προσφορά Σου…
ποίησις: Χάρης Καφετζόπουλος
