Mercosur: δεν είναι εμπορική συμφωνία – είναι συνειδητή πολιτική θυσία της τροφής
Ας σταματήσουμε το θέατρο. Η συμφωνία Mercosur δεν είναι αποτέλεσμα αφέλειας, ούτε τεχνοκρατικής αστοχίας. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Και εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, συγκεκριμένες χώρες, συγκεκριμένους βιομηχανικούς κολοσσούς. Όποιος κοιτάξει τα νούμερα εισαγωγών και εξαγωγών χωρίς ιδεολογικά φίλτρα, το καταλαβαίνει αμέσως.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανοίγει την αγορά της σε αγροδιατροφικά προϊόντα χαμηλού κόστους από τη Λατινική Αμερική και, σε αντάλλαγμα, εξασφαλίζει διέξοδο για τη βαριά βιομηχανία της. Μηχανήματα, αυτοκίνητα, χημικά, φυτοφάρμακα. Το όφελος συγκεντρώνεται στον βιομηχανικό Βορρά. Το κόστος διαχέεται στον αγροτικό Νότο και στον Ευρωπαίο καταναλωτή.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της συμφωνίας είναι χώρες με ισχυρή βιομηχανική βάση και σχετικά μικρό αγροτικό αποτύπωμα. Ούτε είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες απώλειες αφορούν χώρες που ζουν από την αγροδιατροφή. Η Mercosur λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής ισχύος μέσα στην ίδια την ΕΕ.
Το αφήγημα της “ασφάλειας μέσω MRLs” είναι το φύλλο συκής. Τα MRLs δεν προστατεύουν από τη χρόνια, αθροιστική έκθεση σε κοκτέιλ φυτοφαρμάκων. Δεν σχεδιάστηκαν γι’ αυτό. Σχεδιάστηκαν για να διευκολύνουν το εμπόριο. Και όταν οι έλεγχοι είναι δειγματοληπτικοί, υποστελεχωμένοι και εκ των πραγμάτων περιορισμένοι, τότε η συμμόρφωση είναι υπόθεση τύχης. Όχι πολιτικής.
Η υποκρισία κορυφώνεται στο εξής σημείο: η Ευρώπη απαγορεύει φυτοφάρμακα στους δικούς της αγρότες για λόγους υγείας και περιβάλλοντος, αλλά επιτρέπει την παραγωγή τους, την εξαγωγή τους στη Λατινική Αμερική και την επανεισαγωγή τροφίμων που έχουν παραχθεί με αυτά. Αυτό δεν είναι ασυνέπεια. Είναι συνειδητός σχεδιασμός. Διπλό κέρδος για τις χημικές βιομηχανίες, διπλό ρίσκο για τις κοινωνίες.
Ο Ευρωπαίος αγρότης πιέζεται να παράγει με αυστηρότερους κανόνες, υψηλότερο κόστος και χαμηλότερες αποδόσεις. Και μετά καλείται να ανταγωνιστεί προϊόντα που παράγονται με όρους που του απαγορεύονται. Αυτό δεν λέγεται ανταγωνισμός. Λέγεται προγραμματισμένη έξοδος από την παραγωγή.
Όποιος μιλά για “φθηνότερα τρόφιμα” αποκρύπτει την πλήρη εικόνα. Η εξάρτηση από εισαγωγές δεν μειώνει το κόστος, το μεταθέτει στο μέλλον. Σε κρίσεις, σε ελλείψεις, σε εκβιασμούς αλυσίδων εφοδιασμού. Η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι ιδεολογία. Είναι ζήτημα ασφάλειας.
Η Mercosur δεν χαλαρώνει μόνο κανόνες. Κανονικοποιεί τον κίνδυνο. Περισσότερες εισαγωγές σημαίνουν περισσότερα χημικά υπολείμματα, περισσότερους ΓΤΟ εκτός ελέγχου, περισσότερα χωροκατακτητικά έντομα και παθογόνα. Όσο κι αν ωραιοποιείται, αυτό είναι μαθηματικό δεδομένο.
Ας ειπωθεί καθαρά: η Ευρώπη επιλέγει να θυσιάσει την αγροτική της βάση για να στηρίξει τη βιομηχανική της ηγεμονία. Επιλέγει να μετατρέψει την τροφή σε γεωπολιτικό παράγωγο και τον αγρότη σε παράπλευρη απώλεια. Και αυτό δεν γίνεται ερήμην γνώσης. Γίνεται με πλήρη επίγνωση.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Mercosur είναι καλή ή κακή συμφωνία. Το ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες αποδέχονται αυτή την επιλογή. Αν αποδέχονται να τρώνε τρόφιμα που δεν θα επέτρεπαν να παραχθούν στη γη τους. Αν αποδέχονται να εξαρτώνται διατροφικά από τρίτες χώρες για να εξάγουν αυτοκίνητα και χημικά. Αν αποδέχονται ότι η υγεία, η βιοποικιλότητα και η αγροτική επιβίωση είναι διαπραγματεύσιμες.
Γιατί αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μια εμπορική συμφωνία. Είναι ο έλεγχος της τροφής. Και όποιος χάνει την τροφή, χάνει τα πάντα.
Δείτε επίσης:
