ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΛΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!

Στὴν ἐπέτειο τῶν δύο ἐτῶν ἀπὸ τὴν πολύνεκρη τραγωδία τῶν Τεμπῶν ἑκατομμύρια Ἕλληνες κατέκλυσαν τὶς πλατεῖες καὶ τοὺς δρόμους ὁλόκληρης τῆς χώρας αὐθόρμητα, εἰρηνικά, χωρὶς κομματικὲς σημαῖες καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ὅποια πολιτική τους θέση, ζητώντας τὴν ἀπόδοση δικαιοσύνης ἀπέναντι σὲ ἕνα ἀνελέητο κράτος, μία ἔνοχη κυβέρνηση ποὺ λειτουργεῖ μὲ μεθόδους συμμορίας καὶ μία σάπια δικαστικὴ ἐξουσία.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ποὺ ἀνήκουν σὲ ὁλόκληρο τὸ πολιτικὸ φάσμα, δὲν διαδήλωσαν οὔτε γιὰ χάρη κάποιας παράταξης, οὔτε γιὰ χάρη τῆς Κωνσταντοπούλου, οὔτε γιὰ νὰ κάνει κόμμα ἡ κυρία Καρυστιανοῦ, οὔτε φυσικὰ γιὰ χάρη τῆς Χαμᾶς, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀναγνώριζαν τὸ δίκιο τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων, τῶν γονιῶν ποὺ ἔχασαν τὰ παιδιά τους, ποὺ ζητοῦν δικαίωση.

Ὅμως, ἑπτὰ μῆνες μετὰ οἱ συγγενεῖς τῶν θυμάτων κινδυνεύουν νὰ χάσουν τὸ δίκιο τους ἐξαιτίας τοῦ ἐκφυλισμοῦ τοῦ ἀγώνα τους μὲ τὴν μετατροπή τοῦ αἰτήματος γιὰ τὴν ἀπονομὴ δικαιοσύνης σὲ μία παραταξιακὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἐργολαβία αὐτῶν ποὺ θέλουν νὰ ἀντλήσουν πολιτικὴ ὑπεραξία ἐκμεταλλευόμενοι κυνικὰ καὶ ἀσύστολα τὶς ψυχὲς τῶν θυμάτων τοῦ ἐγκλήματος.

Καὶ ὅπως τὸ αἴτημα γιὰ δικαιοσύνη δὲν μπορεῖ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ συγκαλύπτουν τὸ ἔγκλημα γιὰ λόγους πολιτικοῦ συμφέροντος, δὲν μπορεῖ ἱκανοποιηθεῖ οὔτε καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸ καταγγέλλουν ἐξίσου γιὰ λόγους πολιτικοῦ συμφέροντος. Τὸ λάθος ξεκίνησε ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὅταν οἱ συγγενεῖς ἐμπιστεύθηκαν πολιτικοὺς γιὰ νὰ βροῦν τὸ δίκιο τους ἀναθέτοντάς τους τὴν ὑπόθεση.
Τώρα, μὲ τήν «ἀπεργία πείνας» τοῦ Πάνο Ρούτσι μπροστὰ ἀπὸ τὸ μνημεῖο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη (καὶ ὄχι στὴν πλατεῖα Συντάγματος ἤ μπροστὰ ἀπὸ τὸν Ἄρειο Πάγο) τὸ πρᾶγμα ἔχει φθάσει σὲ σημεῖο πλήρους ἐκφυλισμοῦ, ἀφοῦ ἡ διαμαρτυρία εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν ἀφορᾶ πλέον τὴν ὑπόθεση, ἀλλὰ ἔχει μετατραπεῖ σέ «πεδίον δόξης λαμπρό» γιὰ κομματικὴ ἐκμετάλλευση ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, ἀλλὰ καὶ περιθωριακὲς πλὴν δυναμικὲς ὁμάδες ποὺ εἶναι ἐξώφθαλμα ὕποπτες γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση ἐξωχώριων συμφερόντων.

Τὸ αἴτημα τοῦ Ρούτσι, καὶ ἄλλων γονιῶν, γιὰ ἐκταφῆ τοῦ παιδιοῦ του μὲ σκοπὸ τὴν διενέργεια ἐξετάσεων εἶναι ἀπολύτως δίκαιο καὶ νόμιμο. Καὶ ὅσοι τὸ ἀρνοῦνται δὲν μποροῦν νὰ διαφύγουν τὴν εὔλογη ὑποψία ὅτι ἔχουν κάτι νὰ κρύψουν.

Ἀκόμη καὶ οἱ πέτρες γνωρίζουν ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἡ δικαστικὴ ἐξουσία εἶναι βαθιὰ διεφθαρμένη. Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ δείχνει μονάχα ἡ καθημερινὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ τὸ καταγράφουν καὶ ἔγκυροι διεθνεῖς ὀργανισμοί, ποὺ τὴν κατατάσσουν στὶς χειρότερες τοῦ κόσμου. Δυστυχῶς, ὅμως δὲν ἀποτελεῖ τὸ μόνο σάπιο ποὺ ὑπάρχει στό «βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας». Γιατὶ ἐκτὸς ἀπὸ διεφθαρμένους δικαστές, ὑπάρχουν διεφθαρμένοι δημόσιοι ὑπάλληλοι, διεφθαρμένοι πολιτικοὶ καὶ διεφθαρμένοι ψηφοφόροι, ποὺ ὅλοι μαζὶ συνθέτουν ἕνα ὁλόπλευρα διεφθαρμένο Σύστημα.

Καὶ πάνω σὲ αὐτὴν τὴν γενικευμένη διαφθορὰ τῆς κοινωνίας ἐκφυλίζονται ὅλες οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν πάταξη τῆς διαφθορᾶς ποὺ μαστίζει τὴν χώρα, γιὰ νὰ ἀλεστοῦν στὸ μύλο τοῦ κομματικοῦ συμφέροντος καὶ τῶν ποικίλων ἐπιμέρους συμφερόντων, ματαιώνοντας κάθε πρωτοβουλία ποὺ ξεκινᾶ μὲ καλὲς προθέσεις καὶ δίκαια αἰτήματα.

Γιὰ νὰ ξαναγυρίσουμε ὅμως στὸ συγκεκριμένο, ἤδη ἀρκετὸς κόσμος ἔχει πάρει μυρωδιὰ ὅτι τὸ αἴτημα τῆς ἀπονομῆς δικαιοσύνης γιὰ τὰ Τέμπη ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα πολιτικὸ παιχνίδι μὲ πάρα πολὺ συγκεκριμένους παῖκτες.

Ὁ κόσμος ποὺ μαζεύεται πλέον στὸν Ἄγνωστο Στρατιώτη πόρρω ἀπέχει ἀπὸ τὴν σύνθεση ποὺ εἶχαν τὰ μεγάλα συλλαλητήρια, καὶ ἔχει ἀποκτήσει πολὺ συγκεκριμένο πολιτικὸ στίγμα, οἱ ὁμάδες τῆς ἄκρας Ἀριστερᾶς (ποὺ περιλαμβάνουν καὶ ὀργανωμένους ροπαλοφόρους) ἔχουν ἀναλάβει νὰ πλαισιώσουν τὴν ὅλη διαμαρτυρία, ἐνῷ ἔχει μπεῖ -διόλου συμπτωματικά- ἀπὸ τὸ παράθυρο τό «παλαιστινιακό», ταυτίζοντας τὴν ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης γιὰ τὰ Τέμπη μὲ τὴν ἰσλαμιστικὴ τρομοκρατία, μὲ μεγάλη χαρὰ τῶν τουρκικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων.

Καὶ γιὰ ὅσους γνωρίζουν στοιχειωδῶς νὰ διαβάζουν τοὺς πολιτικοὺς συμβολισμούς, δὲν εἶναι διόλου τυχαῖο ὅτι ἡ «ἀπεργία πείνας» πραγματοποιεῖται μπροστὰ ἀπὸ τὸ μνημεῖο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη, ποὺ ἔχει μετατραπεῖ σὲ τσιγγανομαχαλά. Δὲν νομίζω πάντως ὁ Ἕλληνας Ἄγνωστος Στρατιώτης νὰ πολέμησε γιὰ χάρη τῆς δόξας τοῦ Ἰσλᾶμ ἤ οἱ χιλιάδες ψυχὲς τῶν στρατιωτῶν μας ποὺ πέθαναν γιὰ τὴν πατρίδα νὰ εὐφραίνονται βλέποντας τὸ Πάνο Ρούτσι νὰ ἀνεμίζει μπροστὰ στὸ μνημεῖο τους τὴν παλαιστινιακὴ σημαία.

Εἶναι φανερὸ γιὰ ὅποιον δὲν ἔχει χάσει τὰ μυαλά του καὶ δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ παίξει τὸ παιχνίδι τοῦ χρήσιμου ἠλίθιου ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ ἀηδιαστικὴ παράσταση πρέπει νὰ λάβει τέλος.

Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τοὺς γονεῖς καὶ γενικὰ τοὺς συγγενεῖς τῶν θυμάτων, θὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ πολιτικὴ σκύλευση μόνο τὴν δικαίωση τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων τους δὲν ἐξυπηρετεῖ.

ΥΓ: Ὁ πόνος τοῦ γονιοῦ ποὺ ἔχει χάσει τὸ παιδί του εἶναι ἀπολύτως σεβαστός, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογήσει τὰ πάντα. Ὁπότε, καλὸ θὰ εἶναι ὁ Πάνο Ρούτσι νὰ σταματήσει νὰ παίζει τὸ ρόλο τοῦ χρήσιμου πατέρα ἐξυπηρετώντας τὰ συμφέροντα ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν βρεῖ τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν μνήμη τοῦ παιδιοῦ του. Καὶ ἐπιπλέον, ἄν θέλει νὰ σηκώσει κάποια σημαία, ἄς σηκώσει τὴν σημαία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ τὸν φιλοξενεῖ ἐδῶ καὶ τριάντα ὁλόκληρα χρόνια, κι ἄς ἀφήσει τὸν ἱερὸ χῶρο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη γιὰ νὰ κάνει ἀλλοῦ τὴν διαμαρτυρία του. Σεβαστὸς ὁ πόνος του γιὰ τὸ νεκρό του παιδί, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ μάθει νὰ σέβεται καὶ τοὺς νεκροὺς ποὺ πολέμησαν γι’ αὐτὸν τὸν τόπο. Ὅσο γιὰ τὴν ἀπεργία πείνας ποὺ διεξάγει, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἐκφράσω τὶς ἐπιφυλάξεις μου, γιατὶ δὲν νομίζω ὅτι ἀπεργὸς πείνας στὴν 17η ἡμέρα μπορεῖ νὰ παρουσιάζει αὐτὴν ἐξόφθαλμη φυσικὴ κατάσταση, οὔτε μποροῦν νὰ μὲ πείσουν οἱ διαγνώσεις μίας γιατροῦ ποὺ εἶναι στρατευμένη στὴν ἄκρα Ἀριστερά.

Πηγή: Τὸ Ἔνζυμο