Τὸ παράπονο, Ὀδυσσέας Ἐλύτης (ἀπόσπασμα)
Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ...
«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ...
Ἡ Δόξα δεξιὰ συντροφεύει τὸν ἄντρα, ποὺ τρέχει μὲ κόπους τῆς Φήμης τοὺς δύσβατους τόπους, καὶ ὁ Φθόνος τοῦ στέκει ζερβά, μὲ μάτια, μὲ χείλη πικρά. Ἀλλ᾿ ὅποτε ἡ μοίρα τοῦ γράψει τὸν δρόμον...
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ τὸ φῶς Καὶ ἡ ὥρα ἡ πρώτη ———————————-ποὺ τὰ χείλη ἀκόμη στὸν πηλὸ ———————————-δοκιμάζουν τὰ πράγματα τοῦ κόσμου ——–Αἷμα πράσινο καὶ βολβοὶ στὴ γῆ χρυσοί ——–Πανωραία στὸν ὕπνο της ἅπλωσε καὶ ἡ...
Τὸ πονεμένο βογγητό σου ἐμπορεύονται σὲ συρμάτινα παζάρια. Τὴν ἀνάσα σου ξεπουλοῦν ὅσο- ὅσο, καὶ σύ, ταπεινὴ κι ἀνήμπορη, περιμένης ὅπως καὶ τότε ὅπως καὶ πάντα ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς καὶ τοὺς ἀνήμπορους. Γιατὶ αὐτοὶ...
Δέσποινα, κανένα φόρεμα τὴ γύμνια μου δὲ φτάνει νὰ σκεπάσῃ, ἡ μοναξιά μου εἶναι σὰν τ᾿ ἄδειο, σὰν τ᾿ ἀλόγιστο χυμένο προτοῦ νἄρθῃ ἡ πλάση, ἡ ἀρρώστια μου βογγάει σὰν τὰ μεγάλα δάση καθὼς...
Στή μνήμη Ἐκείνου πού τόν ρέμβασε Ἄλαλά τα χείλη τῶν ὅσων δέν κοπιάσαν γιά ν’ ἀκουμπήσουν τά ξαναμμένα κεφάλια τους στά γόνατά σου τά μητρικά, πού καταλύουν τό μαῦρο πάθος. Ἄλαλά τα χείλη τῶν...
Κόντογλου Φώτης Ἡ Παναγία εἶναι τό πνευματικό στόλισμα τῆς ὀρθοδοξίας. Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες εἶναι ἡ πονεμένη μητέρα, ἡ παρηγορήτρια κ’ ἡ προστάτρια, πού μᾶς παραστέκεται σέ κάθε περίσταση. Σέ κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας...
Ἀγάπη ἐσύ, χαρὰ τῆς γῆς, Καὶ τ’ οὐρανοῦ εὐλογία Ποὖσαι γλυκειὰ σὰν τ’ ἄστρο τῆς αὐγῆς, Ποὖσαι μεγάλη σὰν τὴν Παναγία. Ἐμπρός σου γονατίζω, ἁγνή θεὰ, Καὶ σοῦ φιλῶ τὸ διαμαντένιο χέρι· Λυπήσου μας...