T. S. Eliot
1888 – 1965 “Εἴπανε πώς ἀφήνει τόν ἀναγνώστη μέσα στήν στεγνή, στέρφα καί ἄνυδρη Ἔρημη Χώρα, μόνο, χωρίς,ἐλπίδα σωτηρίας.” Η ποίηση όμως για τον αναγνώστη όσο άνυδρη κι αν είναι, οφείλει στο τέλος ν΄αφήνει...
«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
1888 – 1965 “Εἴπανε πώς ἀφήνει τόν ἀναγνώστη μέσα στήν στεγνή, στέρφα καί ἄνυδρη Ἔρημη Χώρα, μόνο, χωρίς,ἐλπίδα σωτηρίας.” Η ποίηση όμως για τον αναγνώστη όσο άνυδρη κι αν είναι, οφείλει στο τέλος ν΄αφήνει...
Ἡ ἐλάχιστη στιγμή πού τό θαῦμα ἐκρήγνυται ἀναδύοντας πνοές παραδείσιες, προσδιορίζοντας μιά λειτουργία τῆς ὁράσεως βαθύτερη, περνᾶ δυστυχῶς ἀπαρατήρητη ἀπό τή σύγχρονη τάξη ζωῆς πού ἐπιμένει νά ἀφαιρεῖ ἀπό τήν ἀνάσα τή συνείδηση. «Ὡς...
Ἐδῶ ἂς σταθῶ. Κι ἂς δῶ κ’ ἐγὼ τὴν φύσι λίγο. Θάλασσας τοῦ πρωϊοῦ κι ἀνέφελου οὐρανοῦ λαμπρὰ μαβιά, καί κίτρινη ὅχθη· ὅλα ὡραῖα καί μεγάλα φωτισμένα. Ἐδῶ ἂς σταθῶ. Κι ἂς γελασθῶ πὼς...
Δεν ήξερε προσευχές και ύμνους απ’έξω ο Πότης …Θαύμαζε και απορούσε με όλους εκείνους που έλεγαν «νερό» τους ψαλμούς , τους χαιρετισμούς της Παναγιάς , τις Παρακλήσεις της και τα κείμενα τα δοξολογητικά .....
Ἡ κρᾶσις τῆς λυσίκομου παιδίσκης Μεταβιβάζει τὴν αἰθρία Στὸ πλήρωμα τοῦ ταξειδιοῦ. Τὸ βλύσμα τῆς εὐχῆς Τὸ ράπισμα τοῦ περασμένου Ἀλληλουχία ποδισμένων καραβιῶν Μέσα σε φωτεινὲς λεκάνες μὲ ἀνεμῶνες. Τῆς φύσεως τὰ δόρατα Μπροστὰ...
Της Παναγίας Περιβόλι μυρωμένο και ιερό, ένα είναι στον κόσμο άγιο και ξακουστό. Το λέμε Άγιον Όρος και καμαρώνουμε γι’αυτό, στολίδι είναι της Ελλάδας πολύτιμο, μοναδικό. Κάστρο της ορθοδοξίας, θησαυροφυλάκιο πνευματικό, ένα θαύμα είναι...
Γλυκὸ τοῦ κόσμου στήριγμα, Ἀθάνατη Μαρία, Ἐσὺ π’ ἀκοῦς τὴ δέησι Ποῦ ὑψώνουν τὰ παιδία, Ἄκου κ’ ἑμᾶς ποῦ ὑψώνουμε Σ’ ἐσὲ τὴν προσευχή μας Ποῦ ἀπ’ τὴν πιστὴ ψυχή μας Βγαίνει γιὰ σὲ...