Ο Γ Λ Α Ρ Ο Σ
Ἕνα πουλάκι ἐπέταξε μιὰ ‘μέρα ‘στοὺς μαύρους βράχους, ποῦ τὸ κῦμα σπᾷ κ’ εἶδε ψηλὰ τὸ γλάρο ‘στὸν ἀέρα τὰ κάτασπρα φτερά του νὰ κτυπᾷ… Καί κάτω του τὸ πέλαγος γυρνοῦσε ‘στὸ φύσημα τοῦ...
«χαῖρε, ξεῖνε, παρ᾿ ἄμμι φιλήσεαι: αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»
Ἕνα πουλάκι ἐπέταξε μιὰ ‘μέρα ‘στοὺς μαύρους βράχους, ποῦ τὸ κῦμα σπᾷ κ’ εἶδε ψηλὰ τὸ γλάρο ‘στὸν ἀέρα τὰ κάτασπρα φτερά του νὰ κτυπᾷ… Καί κάτω του τὸ πέλαγος γυρνοῦσε ‘στὸ φύσημα τοῦ...
Τὰ μεγάλα ἐθνικά ἰδανικά, ὅταν ἀνθίζουν καὶ ζοῦνε στὸ σπίτι τοῦ καθενός, ὁ ποιητὴς τοὺς χτίζει παλάτια. Τὰ μεγάλα ἐθνικὰ ἰδανικὰ ὅταν ξεπέφτουν, καὶ ὁ καθένας τὰ διώχνει ἀπὸ τὸ σπίτι του, ὁ ποιητὴς...
Μάννα μου Ἑλλάδα, τί δὲν εἶσαι τώρα Σὰν πρῶτα ὀρθή, ψηλή, στεφανωμένη Μὲ δάφνες, τί δὲν εἶσαι μὲ τὰ δῶρα Τῆς ἀθάνατης Νίκης στολισμένη; Ἄχ! πότε θἄρθη, πότε θἄρθη ἡ ὥρα Νὰ ματαστάψῃ ἡ...
Εἶναι ὡραῖοι, ἀγαπημένοι ὅλ’ οἱ ἄνθρωποι να ζοῦν, Μὰ χωρὶς πατρίδα, ξένοι Μέσ’ στὸν κόσμο θὰ γυρνοῦν. Ἡ χαρὰ ἀπ’ τὴ γῆ θὰ λείψῃ Κ’ ἡ συμπόνια κ’ ἡ στοργὴ, Κ’ ἡ ζωὴ θἆναι...
Γνωρίζω κάποιον κύριο ποὺ ἠλίθιο τὸν νομίζουν, γιατὶ, παράξενα μιλεῖ κι ἕνα μονὸκλ φοράει, γιατὶ, συχνάζει μ᾿ ἄσεμνες καὶ θλιβερὲς γυναῖκες καὶ γιατὶ πάντα ὅτι τοῦ πεῖς αὐτὸς χαμογελάει. Ποὺ στέκει ὧρες ἀμίλητος καὶ...
Θυμᾶμαι. Θέλω καὶ θυμᾶμαι Ἡ ἀνάμνηση, μὲ τὴν ἀνατροφή, ἀέρινη λεπτὴ γίνεται ἡδονή· βασανισμένη, γοητεύει τὰ δάκρυά της μὲ χαμογέλια· εἶναι κι αἰσθάνεται τὸν ἑαυτὸ τῆς ἡδονὴ ἀέρινη λεπτή, ἀνάλαφρη… Γιῶργος Σαραντάρης Πηγή: www.nektarios.gr
“Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες, πλὴν Λακεδαιμονίων—” Μπροῦμε κάλλιστα νὰ φανταστοῦμε πῶς θ’ ἀδιαφόρησαν παντάπασι στὴν Σπάρτη γιὰ τὴν ἐπιγραφὴν αὐτή. “Πλὴν Λακεδαιμονίων”, μὰ φυσικά. Δὲν ἦσαν οἱ Σπαρτιάται γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν καὶ...
Κοντὰ στὴν ἄγρια θάλασσα τὴν πικροκυματοῦσα μιλούσατε. Κ’ εἴσουν ἐσὺ μὲ τὴν ἰδέα τὴ Μοῦσα. ― Σὰν τί ἁρμονίες μοῦ ἔφερες μὲ τὶς χρυσὲς κιθάρες; ― Σοῦ φέρνω ὀργή, περίγελα, καὶ μίση καὶ κατάρες....