Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση
Ἔλυτρα χρυσὰ τοῦ Αὐγούστου στὸν μεσημεριάτικο ὕπνο
Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζεις ἀκόμη
στὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁ Θεός.

Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα
Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺ ἔφευγαν
Βάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.
Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰ στήθια.

Τί γύρευα ὅταν ἔφτασες βαμμένη ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ τὸν ἥλιου
Μὲ τὴν ἡλικία τῆς θάλασσας στὰ μάτια
Καὶ μὲ τὴν ὑγεία τὸν ἥλιου στὸ κορμὶ - τί γύρευα
Βαθιὰ στὶς θαλασσοσπηλιὲς μὲς στὰ εὐρύχωρα ὄνειρα
Ὅπου ἄφριζε τὰ αἰσθήματά του ὁ ἄνεμος;
Ἄγνωστος καὶ γλαυκὸς χαράζοντας στὰ στήθια μου
τὸ πελαγίσιο του ἔμβλημα.
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ δάχτυλα ἔκλεινα τὰ δάχτυλα
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ μάτια ἔσφιγγα τὰ δάχτυλα
Ἦταν ἡ ὀδύνη

Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτη
φορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι πόνεσες
Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺ
χαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

Σ᾿ ἄφησα τότες
Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρα σπίτια
Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω
Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ᾿ ἕνα μειδίαμα.
Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατο νερό
Θά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺ κλονίζει
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
(Προσανατολισμοί - 1940)

Πηγή: Ελληνική Ποίηση

Σχετικά άρθρα...

2 Σχόλια

  1. Ο/Η Χρύσα λέει:

    Διαβάζοντας την γραφή τού Ελύτη,κραδασμοί ταράζουν την ψυχή μας...
    Διαδοχική αίσθηση συναισθημάτων με πυρηνικές τιμές,μάς πλημμυρίζει και μας μεταφέρει σ΄έναν παράλληλο κόσμο που οι τεχνοκρατικές λύσεις,απλώς διαιωνίζουν τα προβλήματα.Γεννιέται η αίσθηση ότι μόνο η αλλαγή στην συνείδησή μας και στην νοοτροπία μας,μπορεί να τινάξει τον Βράχο τής ισχύουσας ζοφερής πραγματικότητας.

    Πόση σκέψη χωρά ο στίχος;....:
    "Ζήλεψα τη σταλαγματιά που απαρατήρητη δόξασε τα σκίνα..."

    Ο ιεροφαντικός του τρόπος γραφής,είναι ύμνος στα ελληνικά αρχέτυπα "πιστεύω".

    Πόση σκέψη χωρά η στροφή;...:
    "Είναι φορές που βγαίνω στον αέρα λες και διαβάζω την Ιλιάδα.
    Παίρνω το μονοπάτι που τραβάει ψηλά πάνω απ΄τα σπίτα,
    και καθώς-όσο ανεβαίνω-αλλάζουν σχήμα οι αγκαλιές και οι
    κάβοι,μέσα μου αλλάζουνε θέση και μορφή τα αισθήματα:η
    ταυτότητα των ηρώων,η άγρια ιακνοποίηση να λες Όχι,το ευθύ,
    το λαμπερό,το ποτέ δυο φορές το ίδιο."

    • Ο/Η foteini4 λέει:

      "Τη μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό. Αλίμονο. Αν νογούσανε τα πουλιά, θα μας έπαιρναν με τις πέτρες – συγγνώμην, με τις κουτσουλιές ήθελα να πω..."

      "ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ"...χαμόγελο!

      Ειδικά αφιερωμένο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.